'Дракула Гүнтэн' . (4-р бүлэг.)

4-р Бүлэг

Жонатан Харкерын тэмдэглэл үргэлжилж байна.

Би өөрийнхөө орон дотроо сэрлээ. Урьд шөнийн тэдгээр үйл явдлууд цөм зүүд мөн байсан ч, аль эсвэл үгүй байлаа ч гүнтэн намайг өргөөнд минь өргөж ирсэн нь лавтай. Үүнийг гэрчлэх мэт миний хэв маягаар эвхэгдээгүй хувцаснууд, гарт минь зүүлттэй хоносон бугуйн цагнаас эхлээд хэд хэдэн нотолгоонууд өрөө тасалгаанд маань үлдсэн байсан юм. Гэхдээ самуурч солиорсондоо би юу ч хийсэн байж мэдэх учраас энэ бүхэн хангалттай сайн баталгаа болж өгч чадсангүй. Тэгтэл гэнэт би тэмдэглэлийн дэвтрээ саналаа. Мөн орон дотроо нүцгэн биш хувцастайгаа хэвтэж байхыг бодоход лав л гүнтэн халаасыг минь нэгжээгүй болж таарав, магадгүй тэр ямар нэгэн зүйлд яарч явсан байх. Ямартай ч дэвтрийн минь талаар мэдэлгүй өнгөрсөн нь сайн хэрэг боллоо шүү. Хэрэв уншсан бол тэр хурааж авах байсан нь мэдээж хэрэг юм, аль эсвэл бүр түүнийг минь устгах байсан бизээ. Дараагаар нь би өрөө тасалгаагаа тойруулан ажиглалаа. Одоо бол энэ газраас, энэ өрөөнөөс, мөн гүнтэнгээс илүүтэй цусыг минь сорохыг завдаж, намайг хүлээж суусан өнөөх аймшигтай хүүхнүүд миний санааг зовоож байна.

5-р сарын 18.

Үнэн худлыг ялгахын тулд өнөөх хараал идсэн тасалгааг би өдрийн гэрэлд харахаар явсан юм. Харин  дээд давхрын шатны дэргэдэх, мөрлөж унагасан мөнөөх хаалгыг минь дахин янзалсан байх бөгөөд цоожилж мөн битүүмжилсэн байлаа. Хацар модонд нь тулгаад зэвтэй хадаасаар тун сайн гэгч нь хадсан байх тул эвдэх гэж хичнээн оролдоод ч хүчрэхээргүй болгож орхижээ. Хамгийн аймшигтай нь юу байсан гээч, уг хаалгыг гаднаас нь биш дотроос нь хадаж тогтоосонд байгаа юм. Тэгээд би уржигдар үдшийн үйл явдлууд жинхэнээсээ болж өнгөрсөн юм боловуу хэмээн эмээж эхлэв.

5-р сарын 19.

Би маш их ядарч байна, нүд маань их өвдөж байна. Урьд шөнө гүнтэн над дээр ирээд гурван захидал бичихийг шаардсан юм. Эхнийх дээр нь миний эндэх ажил бараг л дуусах гэж байна гэж бичлээ, хоёрдахь дээр нь маргааш өглөө би шилтгээнийг орхино гэж бичив, харин сүүлчийнх дээр нь би Биштрицэд ирчихээд байна гэж сийрүүллээ. Түүний бүрэн эрхэнд орсон тул эсэргүүцэл үзүүлнэ гэдэг дэндүү тэнэг бөгөөд даанч гэнэн алхам болох байлаа. Тиймээс би түүний сэжгийг төрүүлэх үйлдэл аль болох хийхгүйг хичээж, мөн түүний уурыг хүргэхгүй гэж хэрэндээ чармайж байв. Тэр намайг өөрийнх нь талаар дэндүү ихийг мэдэж байгааг мэднэ, түүний хувьд би маш аюултай хүн болсон учраас өөрийгөө би эндээс амьд мэнд гарна гэж бодохгүй л байна. Одоо бол миний хийж чадах цорын ганц зүйл бол өөрийн хувь заяанд найдах л үлдээд байна. Хэрэв аз хийморь минь намайг мартаагүй бол надад эндээс оргох боломж гарч ирэх байх, хүлээж л сууя. Ямар учраас ийм захидлуудыг бичүүлж байгаагаа гүнтэн надад ер хэлсэнгүй. Бодвол найз нөхдийг минь хуурах гэсэн хэрэг байх гэж эмээх юм. Намайг тийнхүү үг дуугүй түүнд захирагдаж, хамгийн сүүлчийнхээ захидлыг бичиж суухад гүнтэн намайг чимээгүй гэгч нь ажиглан зогсч байлаа. Тэгээд би түүнээс захидлуудынхаа он сарыг юу гэж бичих талаар асуув.
   Тэр бодож байснаа, "Эхнийх нь 6-р сарын 12-н байх ёстой, харин удаах нь 6-р сарын 19. Харин сүүлийнх нь 6-р сарын 29 байг." гэлээ.
   Арай энэ миний амьд мэнд байх сүүлчийн хугацаа юм биш биз? Бурхан минь надад туслаачдээ!

5-р сарын 28.

Одоо надад эндээс оргох боломж гарлаа. Үгүй юм гэхэд гэррүүгээ хэл сураг дуулгах бололцоо гарч мэдэх юм. Энд Сзганий хамтлаг ирсэн бөгөөд шилтгээний гаднах талбайд тэд буудалласан байна. Тэд цыганууд бололтой. Тэдний тухай мэдээлэл миний дэвтэрт бий. Яг л өөр ертөнцөөс ирсэн мэт тэд хаа таарсан газраа хоноглож явдаг хачин улс юм гэж бичсэн байна. Зөвхөн Унгар болон Трансилванид гэхэд л тэдний мянган хүн бий бөгөөд бараг л тэд хуулинд захирагдана гэж ер мэддэггүй улс. Гэхдээ тэд язгууртан ноён хийгээд Бояаруудад тун талтай байдаг бөгөөд бүр өөрсдийгөө тэдний нэрээр дуудах дуртай аж. Тэд шашин шүтлэгээс ангид байдаг ч, мухар сүсгийг өөрсөддөө хадгалж иржээ. Мөн тэд зөвхөн өөрсдийн Цыгань хэлээр хоорондоо ярилцах агаад дориун энэ үндэстнийг айлгах зүйл ховорхон аж.
   Би гэррүүгээ захидал илгээх хэрэгтэй байна. Магадгүй тэд надад тус хүргэх юм биш биз. Гэхдээ би альхэдийнээ тэдэнтэй ярилцахыг хичээж, цонхоороо харилцсаар муугүй нөхөрлөл тогтоогоод амжсан шүү. Тэд малгайгаа авч агаарт даллан, элдэв янзын дохио зангаа хийж үзүүлнэ. Гэвч тэдний хөдөлгөөнийг би тэдний ярилцах хэлний нь адилаар мөн үл ойлгоно ...
   Ямартай ч би захиагаа бичлээ. Минад зориулсан захидлыг би таталган бичгээр бичлээ, харин Ноён Хаукинсд зориулж түүнтэй минь холбоо тогтоохыг мөн хүслээ. Өөр зүйлийн талаар бичсэнгүй. Минад бичсэн захидалдаа би өөрийнхөө нөхцөл байдлын талаар тэгтлээ дэлгэрэнгүй бичсэнгүй. Эс бөгөөс хайрт түүнийг айлгаж мөн цочоож орхих вий. Гэвч одоохондоо эдгээр захиануудыг гүнтэн мэдээгүй байгаа тул, намайг өөрийнх нь талаар ямар их зүйлс мэдэж байгааг тэр гадарлахгүй байгаа ...
   Ингээд захидлуудаа би тэдэнд өглөө. Цонхны нарийхан салхивчаар захидлыг би шийдэхдээ гар цайлгах зүйлийг ч мөн мартсангүй. Тэгж гэмээнэ, захидал илгээгдэх найдвар илүү өндөр болох байлаа. Нэгэн эр тэрхүү захиаг маань авч, энгэртээ гаран тавин мэхийн ёслоод, малгайн дотроо хийчихлээ. Одоо харин би юу хийх билээ, тэгээд би эргээд ширээндээ суугаад ном уншихаар шийдэж, хуудсыг нь сөхлөө. Мөн би гүнтэнг эзгүй байгааг нь ашиглаад ийнхүү бичиж сууна ...
   Удалгүй гүнтэн орж ирэв. Тэгээд өврөөсөө хоёр захидал гаргаж ирээд их л намуухан хоолойгоор, "Цыгань хамтлагийн хөгжимчин надад энийг өглөө, хаанаас ирсэн, ямар учиртай захиа юм бүү мэд, харин чи үзмээр байна уу?" гэж хэлээд тэр захидлыг харж "Өө нэг нь чамаас ирсэн байна шүүдээ. Миний найз Петер Хаукинсд хаягласан байна. Харин нөгөөх нь" гээд захидлыг нээн уншиж үзэх тэр үед түүний царайнд өнөөх аймшигтай харанхуй өнгө аяс үзэгдэх нь тэр. Тэгээд, "Энд үнэхээр муухай булай зүйлсийн талаар бичиж. Нөхөрлөл болон найрсаг зангийн эсрэг чиглэсэн тун зохисгүй зүйлс байна. Гэхдээ, энэ бүхэн бидэнд ямар хамаа байнаа." гэж хэлээд Минад зориулан бичсэн хоёрдахь захидлыг минь дугтуйных нь хамтаар дэнгийн гэрэлний галд шатааж орхив.
   Тэгээд тэр цааш нь, "Харин Хаукинсд бичсэн захидлыг чинь би дамжуулж өгч болох юм, нэгэнт л чинийхээс хойш. Харин чиний захидал гэдэг миний хувьд тун эрхэм зүйл гэж мэд. Тэгэхээр, намайг уучлаарай найз минь, санамсаргүй би лацыг нь эвдэж орхилоо. Татгалзахгүй гэвэл дахиад лацдахыг хүсье." гэж хэлээд эелдэгхэн гэгч нь ёслоод, надад цоо шинэхэн дугтуйг гардуулав.
   Би юу ч хэлсэнгүй, чимээгүй гэгч нь захидлыг бэлэн болгоод түүнд буцаан өглөө. Харин түүнийг өрөөнөөс минь гарсны дараахан хаалганы нүхрүү түлхүүр орж аяархан гэгч нь эргэхийг сонссон юм. Харин минутын дараа би хаалганы дэргэд очоод түүнийг түлхэж үзвэл, яг л тааварлаж байсан шиг минь түгжээтэй байлаа.
   Удалгүй нэг эсвэл хоёр цагийн дараагаар гүнтэн дуу чимээ гаргалгүй өрөөнд минь орж ирээд намайг сэрээв. Энэ үед би буйдан дээр зүүрмэглэсэн байсан бөгөөд тэр их л баяртай нь аргагүй өнгөөр, "Тэгэхээр, залуу найз минь чи их ядаржээ дээ, янз нь? Орондоо ордоо. Тэгвэл илүү сайхан амарч авна байх. Өнөөдөр үдэш би их завгүй байгаа тул ярилцаж чадахгүй нь даанч тусгүй хэрэг. За сайхан амрахыг ерөөе." гэж хэлэв.
   Харин би унтлагын өрөөндөө явж ороод орондоо орлоо. Хачирхалтай нь тэр шөнө би юу ч зүүдлэлгүй, үнэхээр тайван унтаж амарсныг хэлэх байна.

5-р сарын 31.

Өнөөдөр өглөө би халаасандаа мөн цүнхэндээ авч явсан хэсэг цаас болоод дугтуйнуудаа ашиглаад дахиад нэг захидал бичихээр шийдлээ. Магадгүй ахиад надад боломж олдох ч юм бил үү. Гэтэл яасан гэж санана! Бас нэгэн гэнэтийн бэлэг намайг угтах нь тэрдээ.
   Надад байсан бүх цааснууд алга болжээ. Тэдэн дунд миний тэмдэглэлүүд, санамж бичгүүд, төмөр зам болоод аялалтай холбоотой баримт бичгүүд, томилолтын хуудас, үнэмлэх, пасспорт гээд нэг ёсондоо л шилтгээнээс гарсны дараагаар хэрэг болох зүйлс цөм байсан шүүдээ. Гэтэл бүгд алга болжээ! Тэгээд өлгүүрт хийсэн чемоданаа санаж очиж шалгатал бас байдаггүй шүү!
   Миний энд ирэхдээ өмсч ирсэн хүрэм, борооны цув бас алга болсон байлаа. Эрээд эрээд би олсонгүй. Маргаан байхгүй гүнтэнгийн хийж буй башир аргуудын нэг нь байх ...

6-р сарын 17.

Өнөө өглөө би хийх зүйлгүй дэмий л духаа алгадан, орон дээрээ хэвтэж байтал гадаа чулуун зам дээр тэрэгний дуу, морьдын тах болон ташуурын дууны хамтаар сонсогдож шилтгээнд сүйх тэрэг хүрч ирэх нь дуулдлаа. Намайг баяр хөөр эзэмдэж, цонхруу би яаран очвол найман агт адууг хөллөсөн хоёр ч сүйх тэрэг ирсэн байв. Тэднийг өргөн малгай духдуулсан, том аралтай тэлээгээр өмдөө бүсэлж, савхин гутал өмссөн Словакууд жолоодож ирсэн байв. Гартаа тэд урт гэгч нь саваануудыг барьжээ. Би хаалгаруу ухасхийлээ, магадгүй төв танхимд амжиж очиж чадвал магадгүй тэдэнтэй зөрөөд хаалгаар би оргож чадах ч юм билүү. Гэтэл ахиад л! Өрөөний минь хаалга түгжээтэй байх нь тэр.
   Тэгээд би цонхон дээр очоод орилж гарлаа. Тэд яг л тэнэг юм шиг надруу харж байх хооронд тэрэгнээс өнөөх золигийн Цыгань залуу гараад ирдэг юм байна. Тэгээд цонхруу минь тэд зааж, ямар нэгэн зүйл хэллээ. Үүний дараагаар тэд намайг шоололдон хөхрөлдөв.
   Үүнээс хойш яаж ч орилж хашгираад, тэднийг хараан зүхэж, элдвээр дуудаад ч намайг тэд нэг нүдээрээ ч тоож харсангүй. Морь тэрэгнүүдээс тэд шилтгээний дэргэд том хайрцагнуудыг буулгаж тавиад эргээд ирсэн газарруугаа хөдлөхийг завдав.
   Ачаа бараагаа тэд эдлэн газрын том талбайн нэг буланд тавьсан байлаа. Тэгээд Цыганчууд тэдэнд мөнгө өгч буй бололтой гарт нь ямар нэгэн зүйл атгуулсны дараагаар тэд яаралгүйхэн шиг морьд дээрээ хүрч очив. Удалгүй Словак эрс морьдоо ташуурдаж, удсан ч үгүй тэрэгний дугуй, морьдын тахны чимээний хамтаар алслагдсаар, эцэстээ сонсогдохоо болив.

6-р сарын 24.

Өнгөрсөн үдэш гүнтэн намайг эрт орхин гарлаа шүү. Энэ завшааныг ашиглаад би өргөн чулуун шатаар хурдалж, өмнө зүгрүү харсан цонхоор доош ширтлээ. Гүнтэнг олж хар магадгүй гэж, мөн түүнийг чухам юу хийж байгааг нь мэдэх гэсэндээ л тэр тэр шүүдээ. Цыганиуд шилтгээний талбайд байсан хэвээр байх агаад ямар нэгэн зүйлийг хийгээд тэд учиргүй завгүй байгаа харагдав. Тэндээс мөн алх дөш хийгээд хүрз жоотууны чимээ дуулдана. Юу ч байлаа гэсэн маргаан байхгүй сайн сайхан зүйл биш гэдэг нь лавтай.
      Харин би өнөөх цонхоор хагас цаг хиртэй харж зогссоны эцэст гүнтэнг өрөөнийх нь цонхоор сая нэг олж харсан юм. Ингээд би болгоомжтой гэгч нь цонхны чулуун хүрээний цаагуур ороод болж буй үйл явдал бүхнийг чимээгүйхэн ажиглаж зогслоо. Бас ахиад л гүнтэн надад гэнэтийн бэлэг барих нь тэрдээ! Тэр шинэ хувцас өмссөн байлаа, тэгээд мөрөн дээрээ өнөөх бүсгүйчүүдийн аваад явдагтай адилхан шуудайг тэгнэн барьжээ. Гэвч харин хувцасны тухайд яривал тэр миний хослолыг, бүр миний хүрмийг өмссөн байв! Түүний энэхүү хорон зэвүүн төлөвлөгөө чухам юу юм бол, тосгоныхон, суурин гацааны иргэдийн дунд намайг гишгэх газаргүй болгох гэсэн нь тэр гэж үү!?
    Түүний энэ бүх үйлдэл нь миний уурыг маш их хүргэж байлаа. Жинхэнэ хоригдол ч гэсэн хууль ёсны дагуу эрхээ эдэлж, хуулийн хамгаалалтан дор амь зуудаг биш бил үү? Гэтэл одоо би энд хоригдохын дээр шилтгээнээс гадна ертөнцөд эрэн сурвалжилагдах болж таарч байна уу?
    Тэгээд би түүнийг эргэж ирэх хүртэл нь цонхны дэргэд хүлээж зогсохоор шийдэв.  Удалгүй сарны гэрэлд нүүгэлтсэн хар дүрс тодрон гарч ирэх нь шөнийн тансар хилэн тэнгэрт тодхон үзэгдэв. Яг л нэг бөөн тоос бужигнаад, хоорондоо нийлж мөн эргэн сарних мэт алсаас харагдаж байлаа. Харин би тэвчээртэй гэгч нь тэднийг ойртохыг хүлээж, хананы цаанаас ажиглаж байсан юм.
    Тэгтэл гэнэт алсад нохдын хуцаж улих чимээ цуурайтаж намайг цочоож орхив. Тэдгээр чимээ миний эндээс харагдахгүй газраас дуулдаж байв. Хачирхалтай нь өнөөх нүүгэлтсэн хар тоосонцорыг ойртох тусам чихэнд чимэггүй өнөөх дуу чимээ дагаад тодорч байсан нь сонирхолтой. Төрөлх зөн совингоороо би өөрийгөө энэ зүйл яавч сайн зүйл биш болохыг нь мэдэрч байлаа. Гэвч тэдний учир битүүлэг дуудлаганд би автаж, мөн ховсдуулж эхлэх нь тэр.
     Нүүгэлдсэн хар үүлс ойртсоор бас ойртсоор л. Сарны туяаг тэд халхалж, наашаа улам бүр ойртсоор л байлаа. Нааш дөхөх тусам тэнгэрийг тэд нилэнхүйд нь бүрхэж, зэрвэс харвал эгээ л хий үзэгдлийн мэт дүрсийг үүсгэх нь хачин гэж жигтэйхэн! Гэнэтхэн би сэхээ орж, аймшигтай тэр дүр зураглалыг үзээд дуу алдан цонхноос холдлоо.
     Сарьсан багваахайнууд нэгдэн нийлж, хүн дүрсэнд орон хувилаад өнөөх намайг сүйд хийх дөхдөг гурван эмэгтэй тэдний дундаас тодрон гарч ирэх нь үнэхээр аймшигтай!
     Харин удалгүй би өөрийн өрөөний зүг хар хурдаараа зугтааж байгаагаа анзаарсан юм. Аз болоход харанхуй хонгилыг дэнгийн гал гэрэлтүүлж байсан нь айдсыг минь бага ч атугай нимгэлж байсныг хэлье.
    Удалгүй хэн нэгний орилох дуун хонгилын гүнээс гарах шиг болов. Худал эсвэл үнэн сонссон эсэхдээ эргэлзэж байтал өнөөх чимээ эргээд нам гүм болох шиг ... энэ бүхнийг залгуулаад орчны анирыг эвдэх ямар ч дуу шуугиангүй хэтэрхий нам гүм байдал ноёлсон нь намайг зовоож эхэллээ.
   Хэсэг хугацаа өнгөрөхөд цонхон дор минь эмэгтэй хүний ихэр татан уйлах чимээ сонсогдов. Тэгээд би цонхны салхивчаар доош өнгийж, сараалжин төмөрний завсраар гадагш харахад үсээ сул задгай тавьсан нэгэн эмэгтэй хоёр гараа цээжиндээ зөрүүлж бариад чулуун хашааны дэргэдүүр уйлж явах нь тодхон харагдав. Цөхөрч гүйцсэн бололтой хөөрхий тэр бүсгүй тэгээд хүйтэн чулуун ханыг налаад газарт ойчоод өглөө. Тэгснээ тэр тэнгэр өөд харахдаа цонхоор цухуйх миний царайг олоод харчихав. Харин тэр эмэгтэйн заналтай нь аргагүй дуугаар 'Муу мангас минь чи миний хүүхдийг буцааж өг!' хэмээн бархирч байсан ба золгүй тэр эмэгтэйн орилох дуу нь үнэхээр тэсвэрлэхийн аргагүй байсныг хэлэх байна!
    Өвдгөн дээрээ тэр сөхрөөд хоёр гараа дээш өргөж элдвийн зүйлсийг амандаа бувтнаж, цурхиран уйлах тэр мөчид яг л зүрхийг минь хутгаар зүсэх шиг болж билээ. Үсээ зулгааж, цээжээ балбах тэр эмэгтэй хамаг л итгэл найдвараа гээж, бүрмөсөн өөртөө бууж өгжээ. Түүнийг урагш алхаж шилтгээнрүү ойртох үед түүнийг би харах боломжгүй болсон авч төдий л удалгүй тэртээ доор шилтгээний том хаалгыг нүцгэн гараар нүдэх чимээ дуулдлаа. Ингэлээ гээд гүнтэн түүнд хаалга тайлж өгнө гэж үү?
    Яг энэ үед ордны хаа нэгтээгээс, аль нэгэн өндөр цамхгийн орой дээрээс гүнгийн хүйтэн зэвүүн өнгөөр исгэрэх нь сонсогдох шиг болов. Яг л үүнийг гэрчлэх гэсэн мэт, яг л түүнд хариу өгч буй гэлтэй алсаас улих чонын улиан сонсогдлоо! Сонссон зүйлдээ би итгэж удахгүй болох зүйлсийг амьсгаа даран хүлээж зогстол зэрлэг чонын сүрэг эдлэн газрын өргөн талбайд өөрсдийн биеэр залрах нь тэр дээ!
    Нэг л мэдэхэд бүсгүйн уйлах дуун чимээгүй болж, харин чонон сүргийн улиан алслагдан холдож эхэллээ.
    Уг эмэгтэйн өмнөөс би харамссангүй. Хүүхэд нь одоо үгүй болсон тул амьдрах нь түүнд утга учиргүй санагдаа биздээ.
    Гэвч би юу хийж чадах билээ? Мөн одоо би юу хийх вэ? Энэ аймшигтай хийгээд муу ёрын шөнийг бас хэрхэн давж өнгөрүүлэх билээ? Би хэлж үнэхээр мэдэхгүй юм.

6-р сарын 25.

Бүхэл шөнийг тарчлан шаналж өнгөрүүлсний эцэст өглөөний нарны туяаг олж харна гэдэг ямар баяртай үйл явдал болохыг ер төсөөлөх хүн бий болов уу? Нар дээр хөөрч, өтгөн шугуйн дээгүүр тэр хөөрсөөр харанхуй шилтгээний хүйтэн цонхыг нэвт гийгүүлэх тэр мөчид зүрх сэтгэлийг минь хичнээн ихээр бүлээцүүлж байсныг минь мөн төсөөлөх гээд үз л дээ!
   Зориг тэнхээ орсон дээрээ би өнөөдөр л ямар нэгэн зүйлийг төлөвлөхгүй бол болохгүй нь! Миний илгээсэн, хэтэрхий хуучирсан захидлуудын эхнийх нь урьд шөнө эзэндээ очсон байх ёстой, хэрэв тэд илгээгдсэн бол шүүдээ. Эдгээр захианууд намайг амьд мэнд явааг, газрын хөрсөн дээр эсэн мэнд байгааг илчлэх магадгүй цорын ганц баримт болж үлдээ биздээ, хөөрхий.
   Харин би ийнхүү бодлогоширч, цагаа дэмий үрэх хэрэг юу байна. Ямар нэгэн зүйл хийх хэрэгтэй гэж шийдэв.
   Ер нь бодоод байхад, өдрийн цагаар би гүнтэнг олж харж байснаа санахгүй юм. Арай тэр бусдыг сэрж байхад орондоо орж, харин бусдыг нойрсохоор хэвтэх үед сэрдэг юм биш биз? Түүнийг өмнө нь цонхоор олон удаа харж байсан, харин яагаад би цонхоор орох аргыг сэдэж олоогүй юм бол? Энэ төлөвлөгөө маань маш аюултай бас осолтой боловч миний хувьд одоо бол яахаас ч буцахгүй, юу ч хийхээс сийхгүй эгзэгтэй үе ирээд байна. Нэг л амьдрахаас хойш, үзээд алдах хэрэгтэй, эрсдэлтэй ч гэлээ туршаад нэг үзье! Гэгээн дарь эх минь, надад та туслаарай! Хэрэв би бүтэлгүйтвэл ... ямартай ч, урьдчилаад салах ёс гүйцэтгье, баяртай миний Мина. Баяртай анд найзууд минь, нөхөд минь. Баяртай бүгдээрээ. баяртай. Бас дахин баяртай Мина минь!
 
Энэ өдрийн орой нь.

Аз болоход би эсэн мэнд өрөөндөө эргэж ирлээ! Тэнгэр бурхан минь танд би талархаад баршгүй нь! Харин одоо тэндээс олж харсан зүйлсээ эхнээс нь эхлээд нэг бүрчлэн сийрүүлэх минь ... Зүрх минь итгэл зоригоор буцалж, юу ч хийхээс буцахгүй болсон тэр үеийг ашиглаад би өмнө зүгрүү харсан шилтгээний цонхоор авирч гарлаа. Дүнсгэр энэ харшийн чулуун хана туурганууд он цагийн эрхэнд элэгдээд, зарим нэг нь эх биенээсээ салж ойчжээ. Хий гишгэж гэнэ алдахгүйн тулд би гутлаа тайлж хөл нүцгэн явав. Харин доош өнгийж харахад толгой минь эргэж, дотор минь муухай оргиж байлаа. Тэгээд хэрвээ би нэг л хальтрах юм бол ёроолгүй нүх шиг харанхуй тэр ангал хавцалруу унахаар байв. Би доош харахгүйг хичээж, гүнзгий гэгч нь амьсгаа аваад гүнгийн тасалгааны цонхыг сайн мэдэхийн хувиар эргэлзэж тээнэгэлзэлгүйгээр шуудхан тийш хөдөлж эхлэв. Чулуун ирмэгээр би алхсаар, бас алхсаар л, удалгүй би гүнгийн өрөөний цонхонд ойртож ирлээ, тэгээд түүний цонхны тавцан дээр хөл тавиад дотогш орох үедээ би чулуун ирмэг дээгүүр алхаж байхаасаа илүүтэй ихээр сандран айж байсан юм. Тэгээд хөшгийг нь ярж үзэхэд, аз болоход тасалгаа хоосон байв! Харин өрөөн дотор бараг л эзэнгүй байдаг боловуу гэмээр хамаг л тавилга хэрэгслүүд нь тоосонд дарагдаж, аалзны торонд далдлагджээ. Хамгийн түрүүнд би ямар нэгэн түлхүүр олох найдлага тээсээр өрөөн доторхыг шалгасан боловч эрээд, эрээд юуг ч олж чадсангүй. Гэвч тэндээс би юуг олсон гэж санана! Тасалгааны буланд Ромын, Британы, Австрийн, Унгар бас Грек, Туркын гээд л бүх л төрлийн мөнгөн тэмдэгт, алтан гулдмайнууд овоолоостой байж байлаа! Мөн л гар хүрэлгүй удсан болов уу гэмээр тоос шороонд дарагдаж орхижээ. Хамгийн хачирхалтай зүйл нь юу вэ гэвэл багадаа л гэхэд 300 жилээс дээшгүй урт настай байх аж. Бас тэнд зүсэн зүйлийн алт мөнгөн эдлэлүүд, эрднийн чимэг зүүлтнүүд өрөөстэй байв. Мөн л их эртний хийцтэй юм гээч!
   Тасалгааны нөгөө талын буланд хаалга байхыг би олж үзэв. Нэгэнт ямар нэгэн түлхүүр эрээд олж чадаагүйгээс хойш хэдий итгэлгүй байсан ч эргэлзүйлгээр хаалгаруу очоод бариулыг нь эргүүлж үзлээ. Энэ удаад аз миний талд байдаг байгаа! Харин хаалга хүйтэн чулуун хонгилруу харан нээгдсэн юм.
   Шилтгээний хуучин тоосгонууд, модон хаалган дахь түлхүүрийн нүхээр л тусах гэрлийг эс тооцвол хонгил бүхэлдээ харанхуй байх агаад бүдэрч унахгүйн тулд би урдах замаа анхааралтай гэгч нь харж явав. Цаашлах тусам өмхий үнэр ханхийж, үзэгдэх орчин улам харанхуй болж ирлээ. Эцэстээ энэ бүхэн үнэхээр тэсвэрлэхийн аргагүй болж эхэлсэн шүү. Тэгж явсаар би хонгилын төгсгөлд ирж, хүнд модон хаалгыг цааш түлхэснээр хуучны цагийн ариун ёслолын танхим сүндэрлэж асан балгасанд явж оров. Гэхдээ сайн ажвал мөргөлийн танхим гэхээсээ илүү булшны газар шиг юм. Цоорхой дээврийн нүхээр тусах нарны туяа орчныг харах боломжийг надад олгож байлаа. Харин тэнд, газрын гүнрүү гүнзгий гэгч нь ухсан нүх байхыг би олж үзэв. Шороо хаягдлуудыг нь тэгээд модон хайрцганд хийж өржээ. Маргаан байхгүй Словакчуудын авчирсан хайрцаг гэдэг нь тодорхой.
  Тэнд хэн ч байхгүйг, мөн өөртөө олдсон энэ боломжийг би ашиглаад уг газрын инч бүрийг нь нэгжин шалгаж үзэхээр шийдлээ. Эцэстээ би тэндхийн бүх нүс сүвийг шалгасны эцэст газрын гүний харанхуй тэр нүхрүү орохоор сэтгэл шулуудсан юм. Гэвч тэнд хуучин авснууд бас нойтон шорооноос өөр юу ч байсангүй. Миний тоолсноор бол тэнд шинэхэн шороогоор дүүргэсэн 50 орчим хайрцаг өрөөстэй байлаа. Харин тэдгээр хайрцагнуудыг шалгаж яваад намайг юу олсон гэж санана! гүнтэнг!
   Тэрний үхсэн эсвэл унтаж байгааг нь би хараад ялгаж чадсангүй. Зовхи нь нээлттэй, нүд нь ширтээстэй байх авч хувхай цагаан царай нь түүнийг амьд гэдгийг нь гэрчлэх мэт хацар нь улаа бутран байлаа. Уруул нь мөн урьдын адил цус шиг улаан хэвээрээ байх бөгөөд ямар нэгэн хөдөлгөөн, ямар нэгэн амьсгал, ямар нэгэн зүрхний цохилтыг би мэдэрсэнгүй!
   Түүний дээгүүр би тонгойн харж, эцэстээ бүр түүнийг амьд гэдгийг гэрчлэх ямар нэгэн баталгаа олох гээд барсангүй. Гэхдээ л гүнтэн тэнд хэвтээд удаагүй гэдэг нь тодорхой байлаа. Хэдий тэр ухаангүй мэт боловч нээлттэй нүднээс нь яагаад ч юм өш хонзонгийн дөл мэдрэгдэх шиг болж билээ. Тийм ч учраас гүнгийн халаасыг ухах гэснээ би зүрхэлсэнгүй. Тэгээд түргэхэн гэгч нь өөрийн ул мөрийг би баллаж орхиод, тэр газраас явсансан. Удалгүй гүнгийн өрөөний цонхоор гадагш авиран гарч, шилтгээний ханыг дагаж цааш явсаар унтлагын өрөөндөө хүрч ирсэн нь энэ юм. Тэгээд би амьсгаагаа дарж ядан орон дээрээ хэвтэхдээ түрүүний бүх хачирхалтай үйл явдлуудыг эргэцүүлэхийг хичээж байсан юм.
 
6-р сарын 29.

Өнөөдөр бол миний сүүлчийн захидал дээр хаяглагдсан тэр өдөр билээ. Харин гүнтэнгийн хувьд мөн л түүнийг өрөөнийхөө цонхоор гарч шилтгээний ханыг даган гүрвэл шиг буухыг нь би харлаа. Бас л миний хослол, хүрэм хоёрыг тэр өмсжээ. Хэрэв болдогсон бол яг ингээд явж байхад нь буудаад унагахсан! Гэвч ямар ч хүйтэн зэвсэг байлаа гээд түүнд нөлөөлөхгүй байх гэж бас эмээх юм. Энэ удаад Түүнийг эргэн ирэхийг нь би хүлээсэнгүй. Гэвч түүний эзгүйд өнөөх шулмын бүсгүйчүүд над дээр айлчлан ирэхвий гэдгээс маш их айж байлаа. Тэгээд би номын санруугаа эргэн орж унтах хүртлээ элдвийн зүйлсийг уншиж суув.
   Гүнтэн намайг сэрээлээ. Тэгээд тэр, 'Маргааш найз минь, бидний салах өдөр. Чи үзэсгэлэнт Англи оронруугаа явах болно. Харин би эндээ үлдээд зарим нэг ажлаа хийж дуусгах хэрэгтэй байна. Магадгүй бид хэзээ ч эргэн уулзахгүй байх. Захидлуудыг чинь би илгээчихсэн, одоо хүрэх ёстой эзэд дээрээ нэгэнт очоо биз. Маргааш би эзэнгүй байж мэдэх юм, гэвч чамайг эндээс явах тал дээр бүх зүйлийг хангасан тул санаа зовних хэрэггүй. Маргааш өглөө эндэх ажлаа хийж гүйцээхээр Цыганууд ирэх ёстой. Словакчууд ч бас хамт ирнэ. Тэгээд тэднийг явсны дараагаар миний сүйх тэрэг эндээс чамайг Боргогийн гарамруу хүргэж өгөх ба тэндээс та Буковиногоос Биштрицрүү хүрэх тэргэнд суух бүрэн боломжтой. Энд, Дракулагийн шилтгээнд, чиний талаар илүү ихийг мэдэж авсан ч болоосой доо.' гэж хэллээ.
  Түүний эелдэг бөгөөд уриалгахан эдгээр үгэнд нь би нэг л итгэж өгсөнгүй. Харин би түүнийг сэжиглэж байсан бөгөөд,
  'Яагаад би өнөө орой явж болохгүй гэж?' гэж асуулаа.
  'Учир нь, залуу эрхэм минь, миний хөсөг морьд, сүйх тэрэг өөр ажлаар явсан байгаа.'
  'Гэхдээ би хоёр хөлөөрөө алхаад явчихаж дөнгөнө шүүдээ. Тэгэхдээ ч дуртай байх болно.'
  Тэр инээмсэглэлээ. Бүр маш эелдэгхэн хийгээд гэмгүй гэхэд дэндүү гэмгүй гэмээр тэр инээмсэглэлийн ард асар муухай хорон санаа нуугдаж байгаа гэдгийг нь би бүр гадарлаад байлаа. Тэгээд тэр,
  'Харин таны ачаа тээш яах болж байна?' гэлээ.
  'Одоо надад хамаагүйэ. Татгалзахгүй бол дараагаар нь миний араас илгээчихгүй юу.' гэж би хариулав.
  Гүнтэн босч зогсоод их л найрсгаар ингэж хэлэв, би бүр гайхсандаа нүдээ нухаж үзмээр санагдсан шүү. Энэ бүхэн үнэхээр үнэмшилтэй байсан юм. 'Англи хүн чи миний сэтгэлийг хөдөлгөж чадсан шүү. Бояар бидний дунд 'Ирснийг угтаж ав, явагсдыг үдэж явуул' гэх уламжлал байдаг юм. Нааш ир намайг дагаад яв залуу найз минь. Нэгэнт чи ингэж шийдсэн бол надад чамайг хориглох шалтгаан гэж алга. Гэвч чамаас салахдаа харамсалтай л байна. Нааш ир!' гэж хэлээд тэр намайг дагуулж явлаа. Тэгээд өргөн чулуун шатаар доош бууж, анх энэ шилтгээнд орж ирэхдээ хөл тавьсан төв ёслолын танхимд хүргэж ирлээ. Тэгээд тэр 'Харк!' гэж хэлэхэд алсад чонын улиан дуулдах нь тэр! Гүнтэнг тэгээд гараа нааш цаана хөдөлгөхөд тэдгээрийн чонон сүргийн улиан яг л симфони оркестр шиг эгшиглэж байлаа. Хэсэг хугацааны дараагаар тэр урагш алхаж, өнөөх шилтгээний төв хаалгаруу дөхөж очоод замган түгжээг нь мулталж, том төмөр гинжнүүдийг нь суллаад, хаалганы түгжээг тайлж орхив.
   Энэ бүхэнд би бүр итгэж чадсангүй. Тэгээд би сэжигтэй харцаар эргүүлж тойруулан хараад ямар нэгэн түлхүүр гүнтэнд байгааг олж харсангүй. Гэвч хаалга онгойх нь тэр!
   Гэтэл хаалга нээгдэхтэй зэрэгцээд зэрлэг чононуудын улих нь тодхон бөгөөд их ойрхон сонсогдов.
   Удалгүй хаалганы цаанаас хурц соёо шүдтэй тэдний улаан хошуу нь мохоо хумстай сарвууных нь хамтаар үзэгдэх нь хичнээн аймшигтай байсан гэж санана! Ийм нөхцөл байдалд гүнгийн эсрэг тэмцэнэ гэдэг даанч тэнэг үйлдэл болох байв. Тэр тусмаа ийм хүчирхэг араатнууд түүний мэдэлд байхад би юу хийж чадах билээ.
   Гэвч хаалга алгуур гэгч нь онгойж, онгорхой завсрыг гүнтэн биеэрээ халхлан зогсов. Энэхэн мөчид би сэхээ авч учиргүй ихээр айж балмагдав. Учир нь, яалт ч байхгүй өлөн зэлмүүн чонын идэш болох нь гэдгээ би зөнгөөрөө мэдэрч байсан юм. Гүнгийн дотор тэр зэргийн хорон санаа байх нь одоо нэгэнтээ гайхалтай зүйл байхаа больжээ, харин би амьсгаагаа аваад эцсийн мөчид, 'Хаалгаа түгжээч! Маргааш өглөөг хүртэл хүлээе гэм!' хэмээн бархирав. Тэгээд итгэл найдвар минь тасарсны баталгаа болж нүднээс урсах нулимсаа би арчаад нүүрээ алгаараа дарлаа.  Харин гүнтэн хүчирхэг гараа ухасхийн урагш сунгаад, тасхийтэл хаалгыг хаах тэр мөчид хаалганы замган түгжээнүүдийн начигнах чимээ танхимаар нэг цуурайтав!
  Аниргүйг үл үргээн, чимээ шуугиангүйхэн шиг бид номын санруу эргэн очлоо. Удалгүй нэгээс хоёр минут өнгөрөхөд унтлагын өрөөнд бид явж орцгоосон байлаа. Хамгийн сүүлд Дракула гүнтэнг харахад хоёр нүд нь улаанаар эргэлдээд, надтай тэр салах ёс үйлдэхдээ тамд шатах Иудас хүртэл бахархмаар инээмсэглэх нь хорсолтой!
  Өрөөндөө ганцаараа суугаад орон дээрээ гарч хэвтэхээс өмнө хаалганы минь гадна хэн нэгний шивнэх нь дуулдах шиг болов. Харин би аяархан гэгч нь гэтэж очоод чих тавин чагнаж үзэв. Чих минь намайгаа хуураагүй л байлтай, үнэхээр би гүнгийн ярихыг нь олж сонсов.
  'Буцацгаа! Холдоцгоо! Цаг чинь болоогүй гэм. Хүлээж үз! Тэвчээртэй бай гэм! Өнөө шөнө бол минийх. Харин маргааш үдэш бол та нарынх!'
  Удалгүй хонгилд бүсгүйчүүдийн айлгүйтэн инээлдэх нь дуулдав. Уурлаж хилэгнэсэндээ би хаалгаа нээж үзвэл, уруул амаа долоосон аймшигтай өнөөх гурван бүсгүйг хонгил дотуур алхаж явахыг нь олж харав. Намайг хараад тэд учиргүй ихээр инээлдсээр хонгилоор цааш холдож одлоо.
  Өрөөндөө би эргэн очоод өвдгөө дэрлэн газарт суухаас өөр зүйлийг хийсэнгүй. Өнө мөнхөд айлчлахаар мөхөл маань надруу ойртож байна гэж үү? Маргааш! Маргааш! Бурхан минь, надад туслаач, мөн надад эрхэм бусдад маань ч мөн адил!

6-р сарын 30-н.

Энэ магадгүй уг тэмдэглэлийн дэвтэр дээр бичиж буй хамгийн сүүлчийн маань үгс болж мэдэх юм. Үхэл над дээр өөрийн биеэр айлчлан ирэхэд бэлэн байгааг минь анзаараасай гэсэн шиг үүр цайхаас өмнөхөн би сэрж орхив.
  Сая л нэг гэгээ орж, өглөө болж байгааг би мэдлээ. Тахиа донгодож эсэн мэнд байгааг минь надад сануулав. Зүрх сэтгэл минь бага ч болов уужрахын зэрэгцээ хаалгаа би нээж орхиод төв танхимын зүг хурдалснаа санаж байна. Хаалга түгжээгүй байлаа, эндээс зугатах гарц өмнө минь нээлттэй байна! Энэ үед зүрх сэтгэл минь учиргүй ихээр догдолж байлаа. Салгалан чичирсэн гараар би хаалганы дэгээг мулталж нүсэр том замган түгжээг нь арагш татлаа.
  Гэвч хаалга хөдөлж өгсөнгүй шүү! Ахиад л цөхрөл намайг эзэмдэв. Татаад л байлаа, татаад л байлаа, эцэс сүүлд нь би хаалганы бариулнаас чанга гэгч нь атгаад сэгсэрч үзлээ. Нүсэр том хаалга дэмий л байрандаа дүнсийн зогсохоос онцын зүйл ер тохиолдсонгүй. Харин түлхүүрний түгжээ цоожтой байгааг төд удалгүй би анзаарсан юм. Маргаан байхгүй гүнтэн энд ирж цоожилсноос зайлахгүй.
  Тэрхэн мөчид ямар ч хамаагүй аргаар хаалганы түлхүүрийг өөрийн болгох гэсэн хүсэл учиргүй ихээр төрж билээ. Тэгээд би өнөөх ханаар дамжаад, гүнгийн тасалгаанд хүрч очихоор шийдсэн юм. Гай таарвал гүнтэн намайг хөнөөх биз, гэвч үхэл гэдэг одоо надад даанч хөнгөхөн мэт санагдах юм. Зогсолтгүйгээр би гүйсээр зүүн зүгийн цонхонд хүрч очлоо. Тэндээс цааш урьдын адил чулуун шилтгээний ханаар дамжин уруудсаар гүнгийн өргөөнд явж очлоо. Яг л миний төсөөлж байсан шиг тэнд хэн ч байсангүй. Түлхүүр ч мөн адил алга байв. Гэвч уул овоо шиг өрсөн алт эрдэнэс байрандаа байж байлаа. Тасалгааны буланд байрлах хаалгаар би гарч, хуучин чулуун шилтгээний элэгдэж муудсан шатаар доош уруудав ... одоо бол би тэрхүү мангасыг хаана үзэж харснаа мэдэх хойно.
  Том хайрцаг мөнөөх л байрандаа байгаа харагдана. Хананд ойрхон тэрхүү хайрцаг энэ удаад таглаатай байлаа. Мөн хэзээ мөдгүй хадагдахаа хүлээх адил хадааснууд дээр нь зоолттой байх аж.
  Аймшигтай түүний биенээс хаалганы түлхүүрийг эрж олохын тулд авсны тагийг нээж аваад арын ханыг нь түшүүлэн газарт тавьсны эцэст яг л миний төсөөлж байсан шиг өнөөх айхавтар дүр зураг өмнө нь тодрон ирэх нь тэр. Өөрийн биеэр тэнд өнөөх гүнтэн маань нойрсч байгаа нь тодхон үзэгдэнэ. Гэвч залуу насных нь цог золбоо сэргээ юу гэлтэй арьс нь туяа дааж гэгээтэй харагдах нь хачин бас нууцлаг. Цагаан үс, хууз сахал хоёр нь хар саарал өнгөтэй болон хувирчээ. Хацар нь дүүрч, цонхигор цагаан арьс нь үл ялиг улаа бутрах ажээ. Урьд урьдынхаасаа илүү улаан харагдах түүний урууланд шинэхэн цусны мөр үлдсэн байсан нь завжаар нь урсч эрүү болоод хүзүүрүү нь дуссан байх нь бие жихүүцүүлэм юм. Дэнгийн бүдэг гэрэлд, харанхуй нүхний хар ёроолд ч гэсэн үхээрийн хоёр нүд нь тод харагдахын зэрэгцээ авсны дотор тал ч мөн адил цус болсон байсан нь хачин хэрэг. Ханаж цадахыг мэддэггүй хачин энэ амьтан хахаж цадсан байртай хэвтэх нь бүр ч хорсолтой.
   Доош тонгойн түүний биед хүрэх үед хамаг бие маань зарсхийв. Түүний биед хүрэх тоолонд хамаг биений минь цус царцах шиг болж байсан ч эрлээ би цааш үргэлжлүүлсээр л байлаа, эс бөгөөс маргаан байхгүй эндээ би үүрд үлдэж хоцрох болно. Магадгүй миний бие энэ үдэш өнөөх шулмын хатагтай нарын зоог болох ч юм билүү, хэн мэдлээ. Харин түлхүүр байгаа ямар ч ул мөрийг би олж чадсангүй. Хэсэг зуур азнаад гүнрүү би эргэж харлаа. Ханаж цадсан түүний нүүрэнд ёжилж буй гэлтэй ёрын инээмсэглэл тодрохыг хараад уур хилэнгийн гал минь буцалж эхэллээ. Энэ зэрлэг амьтанд би туслаад Лондонруу нүүлгэх гэж байсан юм шүүдээ, хэрэв тэгээд тэнд очсон бол хэдэн сая хүний дунд хэдэн зууны туршид цусанд улайрах хүслээ хангаж явах байсныг хэн мэдэхэв. Хөөрхий ардын дунд хэдэн ч хөнөөлт хамтрагчидтай болоод хүрээгээ хаа хүртэл тэлэх байсан бол, бүү мэд.
  Энэ бүх бодол минь миний уурыг маш их хүргэж байлаа. Тэрхэн мөчид адгийн энэ араатныг алаг дэлхийн хөрснөөс арчиж хаях гэсэн хүсэл минь хосгүй ихээр оволзож ирснийг хэлэх байна. Гарт минь, мөн биенд маань зэвсэг хийчихээр зүйл байсангүй. Харин хайрцгийг шороогоор дүүргэж асан ажилчдын орхиж явсан хүрз хараанд минь өртөх нь тэр. Түүнийг аваад би өндөр гэгч нь далайж байгаад үзлийн муухай царайн дундуур нь буулгаж орхив! Энэ мөчид гүнгийн толгой надруу эргэж, хоёр харц нь над дээр туслаа. Ёрын муухай хоёр нүд ёлтойн байрандаа хөдлөлгүй зогсох аж. Харин түүний зэтгэрийн царай гарт минь байх хүрзний ирэнд ойн харагдах аж. Гэвч түүний духан дээр ердөө л өчүүхэн жаахан шалбархайг үлдээжээ. Атгаж байсан хүрз маань гарнаас минь мултран уналаа. Унахдаа хананд түшүүлж тавьсан байсан авсны тагийг цохисноор хайрцагны таг тавхийн унаж үзэшгүй түүний төрхийг нүднээс минь далдалж орхив.
  Дараагийн маань алхам юу байх билээ? Уураг тархи минь түмэн бодолд дарагдаад эгээтэй л шатах нь халаг болж байсан гээч! Энэ мөчид мухардал, цөхрөл намайг бүрэн эзэмдлээ. Харин тэрхэн мөчид алс хаа нэгтээгээс хоолой нийлүүлэн уянгалах чимээг олж сонсох нь харанхуй хонгилын үзүүрт гэрэл асаах шиг л болов! Тэдний дуутай зэрэгцээд тэрэгний дугуй чахран эргэлдэж, ташуур тас нясхийх нь алсаас дуулдана. Гүнгийн ярьж асан өнөөх Цыган болоод
Словакчууд энд иржээ. Дракула гүнгийн биеийг далдалсан өнөөх хайрцгийг би эцсийн удаагаа харж аваад гүнгийн тасалгааруу хурдаллаа. Учир нь төв танхимын хаалга нээгдсэн байх ёстой! Гүйх замдаа чих тавин чагнавал, ямар нэгэн хаалгаруу түлхүүр орж, түгжээ цоож тайлагдаж буй чимээг олж сонсов. Маргаан байхгүй энд өөр гарц байдаг байх нь, аль эсвэл түгжээтэй хаалгануудад нэвтрэх түлхүүр өөр хэн нэгэнд байдаг байж таарах нь!
  Төд удалгүй дуу шуугиан шилтгээний танхимаар нэг хадаж, олон хүний хөлийн чимээтэй зэрэгцээд ордны хуучин хонгилоор цуурайтаж эхлэхэд онгорхой хаалга олно хэмээн горьдлого найдвар тээсээр би харанхуй нүхний хар мухараас тэнхээ мэдэн гүйж гарлаа. Гэвч хүчтэй салхи өөдөөс минь үлээж, өмнө минь байсан хаалгыг тоос татуулан хааж орхив. Гүйж очоод би онгойлгохыг завдаж, хичнээн боловч татсан ч гэлээ одоо нэгэнтээ оройтжээ, ахиад л би хоригдол болох нь тэр! Түүгээр үл барам мөхөл минь улам бүр ойртсоор л байна. Хором мөч бүрээр тэр надруу ойртсоор байна.
  Энэ бүгдийг бичиж тэмдэглэж байх зуур миний дээр олон хүний хөлийн чимээ дуулдаж, шороогоор дүүргэсэн хайрцагнуудыг тэд ийш тийш нь зөөх нь тодхон сонсогдоно. Алхны дуу тэндээс мөн гарч байна. Хайрцгийг хадаж байгаагаас зайлахгүй. Яг одоо чихэнд минь миний дээрх танхим хонгилуудаар хүнд хөнгөн хөлийн чимээнүүд нааш цааш холхилдох нь сонсогдсон хэвээр л байна.
  Хаалга түгжигдлээ. Гинжний жингэнэх чимээ араас нь дуулдлаа. Цоожны нүхэнд түлхүүр орж эргэх чимээ удалгүй цуурайтлаа. Тэгтэл бас нэгэн хаалга нээгдэж, нээгдсэнийхээ дараагаар дахин хаагдах нь сонсогдов. Түлхүүр бас цоож. Би тэднийг сонсож байна.
  Ай даа! Шилтгээний гадна, чулуун зам дагуу дугуй тэрэгний дуу ташуурын чимээтэй хослоод дуу дуугаа авалцах Цыгануудын хамтаар алсад замхран одлоо.
  Харин би гэдэг хүн энэ шилтгээнд цор ганцаархнаа, өнөөх айхтар хүүхнүүдийн хамт үлдэж хоцорлоо гэж үү!
  Би тэдэнтэй хамт үлдэж яасан ч болохгүй. Би эндээс гарах ёстой! Юутай ч хэрэг болж мэдэх учраас, гүнгийн алтнуудаас авч яагаад болохгүй гэж. Ямар ч байсан энэ аймшигтай газраас явах хэрэгтэй!
  Тэгээд би гэртээ харих болно! Хамгийн түрүүнд таарсан, хамгийн хурдан галт тэргээр би гэртээ харих болно! Хараал идэгдсэн энэ газраас, албин чөтгөр хийгээд түүний хамсаатнуудын оромж болсон нүгэлт энэ нутгаас явах болно!
  Ядаж л бурхан тэнгэрийн шийтгэл мангасуудаар дүүрсэн энэ хавцалт хөндийгөөс хамаагүй дээрсэн. Ядаж л эцсийн мөчийг хүртэл эр хүн шиг байсаар хорвоог орхих минь. Баяртай бүгдээрээ, хагацая даа Мина минь!

Цааш унших

Чарибдис.

Эртний Грекийн домогт гардаг Чарибдис (бас Харибдис ч гэдэг, харин грекээр бол Χάρυβδις) нь аймшигт нэгэн далайн мангас билээ.

Нарийхан сувгийн нэг төгсгөлд тэрбээр жижигхэн чулууны дор амьдардаг гэх бөгөөд .... харин түүний эсрэг талд хадат арлын агуй дотор Скилла хэмээх өөр нэгэн тэнгисийн чөтгөр аж төрдөг юм. Гэхдээ түүнийг би дараагаар нь танилцуулах учраас энэ хүргээд түр мартъя. Харин уг сувгийн хэмжээг зүйрлүүлж хэлбэл : нэг эргээс нь та гараад нөгөө эрэгт нь хүрье гэвэл нумын хөвчнөөс тасарсан сум байндаа тусах хэмжээний газарт сэлэх хэрэгтэй болно доо. Мэдээж хэрэг далайчдын хувьд энэ нь тийм ч их хэмжээ биш юм. Тиймээс, тэд уг газраар аялахдаа хоёр мангасын аль алинийх нь зоог болохгүй гэж тэдний голоор нь явахыг илүүд үздэг байжээ. Мөн 'Скилла болон Чарибдисын дундуур' гэх эртний Грекийн зүйр үг чухам энэ домгоос эхтэй аж. Өөрөөр хэлбэл замд тохиох хоёр аюулын дундаас аль нэгэнд нь өртөлгүйгээр эсэн мэнд мултрах гэсэн утгатай юм.

Өдөрт Чарибдис гурван удаа цүнхээл үүсгэж тэнгисийн усыг тэр сорж авдаг байна. Энэ үед асар том далайн эргүүлэг үүсдэг бөгөөд тийш явж орсон хөлөг онгоцнууд дахиад хэзээ ч нарны гэрлийг олж үзэхгүй гэж мэд!

Одоо түүний тухай домгийг товчхон бичье. Чарибдис нэгэнтээ тэнгис далайн бурхан Посейдон болоод охин тэнгэр Гаяа нарын дундаас охин үр нь болон мэндэлсэн гэдэг. Гэвч Чарибдис ховдог бөгөөд шунахай гэдэг нь аргагүй байлаа. Нэгэн удаа Чарибдис өөрийн дур хүслийг хангахаар Хераклесийн үнээг тэр хулгайлж л дээ. Харин уурсан хилэгнэсэн Зеус түүнийг үзэшгүй муухай далайн мангас болгон хувиргасан юм гэдэг.

Мөн түүний хэмжээ нь чухам ямар болох талаар тодорхойгүй үлдсэн юм. Гэвч эртний Грекийн хөлөг онгоцнуудыг залгихын тулд эргүүлгийн радиус дунджаар 75 фит байх ёстой гэдэг дээр судлаачид маргадаггүй аж. Харин Чарибдисийн байрлалын хувьд бичвэл, энэ нь одоогийн Сицилийн арлын дэргэдэх Мессинийн суваг болж таарч байна.

Одиссэйн Домог.

Хомерын туужид өгүүлснээр бол Одиссеус тэнгис далайгаар аялах замдаа далайн мангас чөтгөрүүдтэй олон таарсан гэдэг. Тийнхүү аялж явахдаа тэрбээр далай тэнгисийн энэ хэсэгт, уг нарийнхан хоолойгоор явах хэрэгтэй болж гэнээ. Тэгээд Чарибдисээс зугтахыг тэр тушаахдаа Скиллагийн үүрэнд хэтэрхий ойрхон тулж очсоноо мэдсэнгүй. Үүнээс болж хөлгийнхөө 6 гишүүнийг алддаг байна.

Харин энэ үед Одиссеус нөхдөдөө Скиллагаас хол явахыг тушаажээ. Гэвч тэд цааш хөвсөөр Чарабдист дэндүү ойрхон явж ирснээ хожимдож ухаарсан юм. Хөлөг онгоц нь дайчин бас далайчин нөхдийнх нь хамтаар далайн гүн эргүүлэгрүү, Чарибдисийн хар амруу явж орцгоосон ба Одессеус энэ үед хадат арлын дээр ургасан модны нэгэн үндэснээс барьж авч амжсанаар амьд гардаг юм. Удалгүй дараагийн түлхэлтээр хөлөг онгоц нь далайн ёроолоос дахин түлхэгдэн гарч ирэхэд Одессеус хөлөг онгоцноо эргэн заларч, амьд мэнд гарч байсан түүхтэй.

Жэйсон болон Аргонаутчууд.

Тетисын удирдлаган дор Аргонаутчууд уг хоолойг амжилттай гаталдаг талаар гардаг.

Аристотлийн домог үлгэрүүд.

Түүний ярьсан Эзопын тухай домог ярианд гардгаар бол Чарибдис нь далайн усыг нэг залгихад далайн ёроолоос уул толгодын орой гарч ирдэг гэнэ. Дахин нэг балгахад далай тэнгист олон арван арлууд үзэгдэж эхэлнэ. Харин гуравдахь удаагаа залгихад нь тэнгисийн усан ширгэж алга болдог аж.

Эх сурвалж : http://en.wikipedia.org/wiki/Charybdis

Цааш унших

'Annabel Lee' by Edgar Allan Poe

Энэ бол Америкын алдарт зохиолч Эдгар Аллан По-гийн хамгийн сүүлд буюу нас барахаасаа хэдхэн сарын өмнө бичсэн шүлэг нь юм. Мөн л түүний дуртай сэдэв болох залуу бүсгүйн үхлийг Аллан По уг шүлгэндээ дүрсэлсэн бөгөөд одоог хир нь Аннабел Ли гэх уг бүсгүйгээр чухам хэнийг төлөөлүүлсэн байж болохыг урлаг судлаачид тогтоогоогүй л байгаа аж.

'Аннабел Ли'

Олон бас олон жилийн өмнө билээ,
Тэнгис далайн хаант улсад юм гэнээ,
Одоо таны мэдэх нэгэн авхай амьдран суудаг байж,
Түүнийг Аннабел Ли гэдэг юм,
Онгон ариун тэр минь олон зүйлийг бодолгүй,
Тэрнийг хайрлах надаар хайрлуулахыг тэр хүснэ.

Би хүүхэд байлаа, тэр минь жаахан байлаа,
Тэнгист далайн хөвөөний эзэнт улсад билээ,
Бидний хайрласан хайр хайраас ч илүү байсан юм,
Би болоод миний Аннабел Ли,
Бидэн хоёрын хайрыг жагарын орны жигүүрт,
Тэнгэрийн сахиус хүртэл мөрөөддөг байв.

Шалтгаан нь гэвэл энэ байсан юм,
Тэнгис далайн хаант улсад билээ,
Үүлнээс салхин үлээж, хүйтэнд жинджээ,
Үзэсгэлэнт миний Аннабел Ли,
Тэрний минь төрөл садангууд ирцгээж,
Түүнийг минь надаас үргээжээ,
Тэгээд бас ханасангүй бунхалж орхисон байна,
Тэнгис далайн дэргэдэх хаант улсад.

Тэнгэрийн сахиуснууд тайван байж төвдсөнгүй,
Тэр бид хоёрын дурлалд атаархжээ,
Тийм ! тэр л шалтгаан нь байсан юм
Тэнгис далайн эрэг дэх эзэнт улсад.
Үүлнээс гарсан салхин шөнөдөө үлээж,
Миний Аннабел Лиг гандааж орхижээ.

Гэвч бидний хайр хайраас ч илүү хүчтэй байлаа
Биднээс илүү хөгшин нэг нь
Биднээс залуу бусад бүгд нь
Мөн бидний дээрх жагарын орны сахиуснууд,
Мөн бидний доорх албин чөтгөрүүд ч,
Салгаж үл хүчрэв, миний сүнсийг
Үзэсгэлэнт Аннабел Лигийнхээс минь.

Үзэсгэлэнт Аннабел Лигийн минь тухай
Амтат зүүдийг авчраагүй цагт саран үл мандана,
Үзэсгэлэнт Аннабел Лигийнхээ
Харцыг би мэдэрнэ, хэдий одод үл түгэх ч гэлээ
Тэгээд л бүх шөнийн туршид, дэргэд нь би хөрвөөнө,
Хонгорхон тэр минь, миний хонгор, миний амьдрал минь
Тэнгис далайн захад, бунхан дотор.
Тэнгис далайн эгшиг дор, түүний булшин дотор.

[орчуулсан : 2012 оны 8-р сарын 16]

Англи эх хувилбар нь :

'Annabel Lee'

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of ANNABEL LEE;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea;
But we loved with a love that was more than love-
I and my Annabel Lee;
With a love that the winged seraphs of heaven
Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud, chilling
My beautiful Annabel Lee;
So that her highborn kinsman came
And bore her away from me,
To shut her up in a sepulchre
In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in heaven,
Went envying her and me-
Yes!- that was the reason (as all men know,
In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud by night,
Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love
Of those who were older than we-
Of many far wiser than we-
And neither the angels in heaven above,
Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee.

For the moon never beams without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise but I feel the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling- my darling- my life and my bride,
In the sepulchre there by the sea,
In her tomb by the sounding sea.

[1849 он]

Бүр жинхэнэ эх хувилбар нь :

Харин аудио хэлбэрээр нь сонсохыг хүсвэл энд дарна уу.

Цааш унших

Метроны газрын зурагтай танилц.

"Метро 2033"-ыг газрын зурагтай нь харьцуулаад уншвал та илүү сайн ойлгох болно. Мөн тэнд ажиллаж эсвэл суралцаж байгаа нэгэнд нь бүр ч илүү сонирхолтой санагдаж байгаа байх. Ингээд уншигч танд зориулаад доорх бяцхан мэдээллийг бэлтгэлээ.

[Газрын зургийг томоор нь харахын тулд энд дараарай!]

Нэмэлт тайлбар

Тэгэхээр зохиол маань одоо 4-р бүлэг дээрээ явж байгаа. Тийм болохоор энэ бүлэг хүртэл нэр дурьдагдсан зарим нэг өртөө болон туннелиудыг тун товч бөгөөд тодорхой хэлбэрээр дахин нэг тайлбарлаж өгье.

1. Ботанический Сад. ВДНХ өртөөний умард хэсэгт байрлах уг өртөөрүү хэн ч очдоггүй бөгөөд яагаад гэдгийг нь та мэдэж байгаа биздээ. Учир нь тэндээс харанхуйд нойрсогчдыг ирсэн хэмээн өртөөний ард иргэд итгэх болсон юм. Тэгэхээр Анчны явсан газар нь энэ байх нь.

2. ВДНХ өртөө. Энэ бол Артёмын өсч торнисон газар юм. Аваарийн бүдэгхэн улаан гэрэлний дор эндхийн хүмүүс эвтэй найртай нь аргагүй амьдардаг байлаа. Мөн тэдний хийдэг мөөгний цай нь метроны систем даяар алдартай.

3. Алексеевская өртөө. Хөрш өртөөнүүдийг бодвол хүн ам цөөн бөгөөд эндхийн амьдрал уйтгартай мөн дүнсгэр.

4. Рижская өртөө. Ханзагийнхантай хил залгадаг уг өртөө худалдаа наймааны ашигтай бүсэд тооцогддог. Гэвч Проспект Мирийн зүгээс заримдаа дээрэмчин тонуулчид болоод садистуудын довтолгоо үе үе ирдэг тул тэдний харуул хамгаалалт чанга гэдэг нь аргагүй юм.

5. Проспект Мир. Хэрэв та сайн ажиглавал метроны цагираг системийг тойруулаад цагирагруу нэвтрэх уулзвар бүр дээр тэдний эзэмшил газар байгааг харж болно.

Ханза

Анхандаа тэд худалдаа наймааны чиглэлээр нэгдсэн худалдаачдын бүлгэм байсан гэдэг. Гэвч гадны аюул заналхийллээс өөрсдийн бараа таваарыг хамгаалахын тулд тэд хөлсний цэргүүдийг ашиглах болсноор тэдний хүчирхэгжилтийн суурь тавигджээ. Одоо бол тэд метроны системийн засгийн газар л гэсэн үг.

6. Сухаревская өртөө. Проспект Мирт худалдаа хийхээр ирсэн наймаачид энд түр хугацаагаар хоноглодог юм. Гэвч тэдний хэн нь ч энд бүрмөсөн амьдрах эрхгүй билээ. Харин эндээс доод Чистые Пруды өртөө хүртэл хүн амьтан ганц нэгээрээ явдаггүй бөгөөд тэр тохиолдолд ор сураггүй алга болдог ёрын хонгил харагдаж байна. Доод талын Тургеневская өртөөг хараагдсан өртөө гэдэг бөгөөд магадгүй энэ өртөө нь газрын гадаргуутай хэтэрхий ойр байдгаас тэр биз.

7. Полис. Хүмүүс жинхэнэ хүмүүс шиг амьдардаг магадгүй дэлхий дээрх хамгийн сүүлчийн газар байх. Уг газрыг метроны системийн зүрх гэж хэлж болно. Артёмын зорьж байгаа газар нь энэ билээ.

8. Хувьсгалын талбай. Ханзагийнхантай хийсэн цус асгаруулсан тулалдааны дараагаар Лениний нэрэмжит номын сангаар солилцож авсан улаантнуудын өртөө. Үүний ачаар Ханзагийнхан метроны ертөнцийг тэг дундуур нь хуваагаад байсан улаан шугамыг нэвтэрч худалдаа наймаагаа өргөжүүлэх боломжтой болсон юм.

9. Артёмын төрөлх гэр нь болсон Тимирязевская өртөө. Түүний ээж нь өртөөний бусад ард иргэдийн хамтаар харханд бариулсан аймшигт тэр газар.

 

10. Метроны баатар өртөө болох Савеловская. Хэрэв тэд байгаагүй бол ахиад хэдэн өртөө хархан далайд живж, дахиад хэдэн хүн тэдний өгөөш болох байсан бол?

 11. Харин Артёмын найз Зенягийн яриад байдаг өртөөнүүд энд харагдаж байна. Серпуховская болон Тульская өртөөнүүдээс цаашхи газрууд эзэнгүй байдаг бөгөөд энэ нь магадгүй метроны хонгилуудад үзэгддэг гэх хий үзэгдлүүдтэй холбоотой байж мэдэх юм.

Энэ мэт өөр бусад олон сонирхолтой газрууд ирээдүйд гарах болно! Зохиолоо үргэлжлүүлээд уншаад байгаарай :D Миний хувьд би орчуулагч биш, нийтлэлч биш, сэтгүүлч биш, энэ талын мэргэжилтэй хүн бол бүр ч биш ... тийм учраас миний муруй сарий орчуулгыг өөрсдийн үгсийн сан болон уран төсөөллөөр баяжуулаад уншиж байгаа гэдэгт тань итгэлтэй байна.

Эхх, "Metro"-оор Open-World бүхий видео тоглоом хийвэл ямар гайхалтай болохыг та төсөөлж байна уу?

Цааш унших

'Монте Кристо гүнтэн' зохиолын дүрүүдийн хоорондох харилцаа хамаарал.

Тэгэхээр хуучин блог дээрээ нийтэлж байсан нэг мэдээгээ оруулчихъя. Мөн уншаагүй нэгэнд нь гэж хэлэхэд Александр Дюмагийн бүтээл уг гайхамшигтай номыг заавал олж авч уншаарай гэж зөвлөх байна. Харин уншиж байгаа нэгэнд нь зориулаад доорх зургийг орууллаа, зохиолыг ойлгоход тань тус нэмэр болог!

(Энд дараад зургийг бүрэн хэмжээгээр нь үзнэ үү!)

Цааш унших

'Дракула Гүнтэн' (3-р бүлэг)

3-р бүлэг

Жонатан Харкерын тэмдэглэл үргэлжилж байна.

Өөрийгөө би хоригдол болсон гэх бодол минь цаг хугацаа урсан өнгөрөх тутамд улам бүр даамжирч, эцэстээ намайг шаналган зовоох болов. Шатаар би өгсч бас уруудсаар, хаалга бүрийг, цонх бүрийг татан үзэж байснаа санаж байна. Хаалга бүхэн түгжээтэй, цонх бүхэн торон хамгаалалттай байх бөгөөд дээрх үйлдлийг би хэдэн удаа давтан хийснээ ч мөн  хэлж мэдэхгүй юм. Удалгүй цөхрөл минь намайг бүрэн эзэмдэж, бусад бүх мэдрэмжүүдийг минь үгүй хийх тэр мөчид яг л хавханд орсон хулгана мэт өөрийгөө төсөөлж, ухаан санаа минь самуурч эхлэх нь тэр. Яаж яваад, бас яагаад энэ бүхэн ийм ээдрээтэй болчихвоо гэж би өөрөөсөө асуусаар чимээгүйхэн газарт суун бодол болов. Өнгөрсөн амьдралаа би дурслаа. Тэгээд өөрийгөө юу хийж болох байсан, мөн чухам юуг зөв, бас юуг буруу хийв гэдгээ тунгаан бодож суухдаа л  амьдралдаа урьд өмнө ийм эгзэгтэй байдалд орж байгаагүй гэдгээ ухаарсан юм. Бодоод л бас бодоод л, эцэстээ би олигтой шийдвэрт хүрч чадсангүй. Гэхдээ нэг л зүйл тодорхой байсан бөгөөд энэ бол өөрийн бодож санаж, сэтгэж мөн сэдэж буй зүйлийг гүнтэнд хэлж хэрхэвч болохгүй гэдгийг л мэдэж байлаа. Гүнтэн энэ бүгдийг өөрөө зохион байгуулсан тул намайг энд хоригдох болсныг тэр мэдэж л байгаа биз. Хэрэв тэгээд гэнэ алдаж түүнд бүрэн итгэх юм бол маргаан байхгүй намайгаа мэхэлж орхих биз. Харин одоо миний хийж чадах эцсийн зүйл гэвэл ухаан санаагаа эрүүл байлгаж, айдсаа дотроо хадгалж, мөн нүдээ нээлттэй байлгах л болоод байна. Үгүй бол яг л чихрэнд хууртах жаахан хүүхэд шиг өөрийн айдас болоод төсөөлөлд ч мөн адил хууртагдаж орхихыг үгүйсгэх арга үнэндээ алга. Хэрэв тэгвэл яах ч аргагүй мухардалд би орох учраас тархи оюун санаагаа эдгээр сөрөг бодолд автуулж хэрхэвч болохгүй, хэрхэвч.
       Гэнэт доод давхраас том хаалга хаагдах бөглүү чимээ гарахыг сонсоод би гүнтэнг эргэн ирснийг нь мэдлээ. Ингээд түүнийг дээд давхарруу гарах үед араас нь сэмхэн дагахаар шийдсэн юм, тэгтэл яасан гэж санана, гүнтэн номын санг өнгөрч шууд унтлагын минь өрөөнд явж орсон ба орыг минь засч янзалж байхтай нь таарч орхив. Энэ бүхэн надад үнэхээр хачин санагдсаныг нуух юун. Гэхдээ түүний энэхүү хачин үйлдэл нь уг шилтгээнд түүнд зарц барлаг байхгүй гэдгийг нь давхар гэрчлэх мэт. Харин түүний дараагаар хаалганы нугасны нарийхан завсраар харж байхад минь гүнтэн зоогийн өрөөнд ширээ засч байлаа. Хэрэв энэ бүх ажлыг тэр өөрөө хийдэг юм бол гарцаа байхгүй уг шилтгээнд түүнээс өөр хүн байхгүй хэрэг. Бүр магадгүй намайг энд хүргэж ирсэн тэрэгний жолооч хүртэл гүнтэн өөрөө байсан байж мэдэх юм! Хэрэв энэ бодол минь үнэн бол яана вэ?, тэрэгний жолооч ердөө нэг гараа өргөөд л сүрэг чоныг эрхэндээ оруулж, чимээгүй болгож орхисон биш билүү! Яагаад Бишртицэд байхад тэндхийн хүмүүс, мөн сүйх тэрэгний зорчигчид миний өмнөөс тэгтлээ их айж эмээж байсан болж таарч байна? Надад тэд загалмай, сармис, зэрлэг сарнай, болон уулын шорооноос өгч байсан нь юу гэсэн үг вэ?
       Хүзүүнд минь загалмай зүүж өгсөн тэр сайн эмэгтэйг бурхан тэнгэр ивээх болтугай! Загалмайнд гар хүрэх бүрт сэтгэл санаа дагаад ч тэр үү тун таатай санагдаж, зориг чадал минь ч нэмэгдэх шиг болж байв. Иймэрхүү зан үйл, сүсэг бишрэлийн зүйлс зөвхөн ганцаардаж цөхөрсөн болоод тусламжаар дутагдаж гачигдсан золгүй хүмүүст, тэр дундаа тэдэнд эцсийн мөчид л хэрэг болдог биз гээд тэгтлээ их ойшоож үздэггүй байснаа би санаж байна. Хачин хэрэг шүү. Үнэхээр уг зүйлд онцгой хүч нуугдаж байна уу, аль эсвэл өөр шалтгаан байна уу, мэдэх юм ер алга. Гэхдээ би үгүйсгэхгүйэ. Ямартай ч энэ тухай дараа нь тунгааж үзье, харин одоо бол ухаан санаагаа илүү чухал зүйлд төвлөрүүлэх хэрэгтэй бөгөөд Дракула гүнгийн талаар аль болохыг ихийг олж мэдэх шаардлагатай байна. Өнөө орой тэр надтай ярилцах ёстой, харин би тэр үед нь ярианы сэдвийг өөрчилж чадвал магадгүй тэр надад өөрийнхөө талаар ярьж өгөх байх. Харин би болгоомжтой байхгүй бол тэр сэжиг авчихаж мэднэ.

Шөнө дунд.

Гүнтэнтэй би их удаан ярилцлаа. Эхлээд би түүнээс Трансилванийн түүхийг асуухад, уг сэдвийн талаар тэр маш их мэдлэгтэй гэдэг нь илт байв. Уг нутгийн хүмүүс болоод бусад зүйлсийн тухай, нэн ялангуяа энд болж өнгөрсөн дайн тулалдаануудыг ямар сайн мэдэж байсан гээч, тэгээд яг л тэр өөрөө тэнд байсан юм шиг л ярьж байлаа. Дараагаар нь тэр Бояар гэдэг үгний утгыг тайлбарлаж өгөв. Энэ нь түүний удам угсаа, овгийн нэр бөгөөд өөрийн өвөг дээдэс, үүх түүхээрээ тэр маш их бахархаж, мөн хайрлан хүндэтгэдэг гэдэг нь ярих болгондоо би биш "бид" хэмээн дуудаж байснаас нь тодхон харагдана. Түүний ярьж хэлж буй эдгээр зүйлсийг бичиж тэмдэглэсэн ч болоосой, энэ бүхэн үнэхээр сонирхолтой санагдаж байлаа! Бараг л тэр надад улс орныхоо бүх түүхийг яриад өгчихсөн гэхэд хилсдэхгүй шүү. Ярих тусам гүнгийн сэтгэл хөдлөл нь улам бүр нэмэгдэж, цагаан сахлаа илэнгээ өрөөн дотуур тэр алхаж, тасалгаан доторх зарим эд хогшлуудыг бараг л бяц атгах шахам их хүчээр барьж явлаа. Ингээд түүний ярианаас нэг хэсгийг нь би чадах ядахаараа сийрүүлэхийг хичээе.
       "Сзекелисчүүд бид бахархах түүхтэй улс. Бидний судсаар эрт нэгэн цагт хаан ширээний төлөө арслан барс мэт тулалдаж асан олон зоригт үндэстнүүдийн цус урсан буй. Харин энд, Европын энэ олон ардуудын дунд нэгэнтээ, Тор болон Водины дайчин хийморьтой, Исландаас гаралтай Угрикчууд заларч гэнээ. Тэгээд тэр Европын эргийг тэр аяар нь сандаргаж хөдөлгөөнд оруулсан байна, эй, Ази болон Африкыг бас мартаж хэрхэвч болохгүй, тэр цагт хүмүүс яг л хүн чонын сүрэг тэдэн дээр гэгээн дүрээрээ айлчлан ирсэн гэлтэй сандран мэгдэж мөн чичрэн дагжиж байсан гэдэг. Харин тэд энэ нутагт тулж ирээд Хүннү нартай таарсан байна. Дайны онгод асаагч, улангассан тэдгээр дайнч ард түмний хөлд газрын хөрс улаанаараа эргэж, урсах усан буцлан ширгэж байсан гэлцдэг. Цөл дунд чөтгөрүүдтэй тулалдсан Скитчүүдийг хүртэл тэд бут ниргэжээ, биеэр нь эртний цагийн бөө сахиус, удган чөтгөрийн цус гүйх тэднийг тэгээд хэн зогсоох билээ. Тэнэгүүд, тэнэгүүд! Өөрсөдтэй нь адил цус тэрний судсаар урсч байхад, Атиллаг давж гарах ямар чөтгөр бас ямар шулам байж таарах вэ?" гэж хэлээд гүнтэн гараа өргөж "Магиарчууд, Ломбардууд, Аварчууд, Болгар болон Туркууд, тэд бидэндтэй дайтаж, бидэнд ялагдаж, биднээс зугтааж байсан юм. Ийм байхад бид бахархах зүйлгүй ард түмэн гэж үү? Арпад болон тэдний легион Унгарыг хөндлөн гулд туулсаар энэ газарт ирээд эндээс биднийг олсон юм. Тэгээд Хонфоглаласын төгсгөл энд дуусах ёстой байсанд нь гайхах зүйл байна уу? Унгарчуудыг сүүлээ хавчин өмнөдрүү зугтаж байхад Сзекелисчүүд бид Магиаруудыг ялан дийлж, дархан цолоо мандуулж байсан юм. Тэгээд одоогийн энэ Туркын газар нутгийг олон бас олон зууны туршид сахин хамгаалсан билээ. Туркууд хүртэл нэгэнтээ эцэж цуцашгүй бидний харуул манааг бахдаж 'ус мөрөн нойрсч байхад, харин бидний дайснууд нойрсохгүй юм' хэмээн дуу алдаж байсан гэдэг. Дөрвөн хаант улсын сэнтий цусаар будагдаж, бидний дайчин алдар эзэн хааны зарлигаас ч хурдан европын чихнээ хүрч байхад биднээс илүү баяртай хүмүүс хаа байх билээ? Харин манай үндэстний шившиг, Казовагийн шившиг хэдийд мартагдсан гэж санана, Валлачуудын далбаа Магиарчуудын хамтаар Кресентийн дор бөхийхөд тэр биш гэж үү? Воиводег дайран өнгөрч Данубе мөрнийг гаталсаар Туркчуудыг хэн эх газарт нь бут цохисныг мэдэж байна уу? Тэгэлгүй яахав, энэ бол Дракула байлаа. Түүний итгэл даагаагүй дүү нь гүрэн улсынхаа хамтаар задран унаж, туг нь Турк цэргийн гутлын улан дор тахлахдахад ард иргэд нь боол болж тэдэнд арилжигдсан юм. Энэ үед Дракула үндэстэн олноо нэгтгэж Туркын газар нутагруу дайлаар морджээ. Заримдаа тэр ялна, заримдаа тэр ялагдана. Гэвч тэр хэзээ ч бууж өгсөнгүй, дайрсаар довтолсоор ялагдсаар мөн ухарсаар л. Заримдаа тэр цуст тулааны талбараас ганцаараа эргэж ирэх агаад адаг сүүлд нь цор ганцаараа үлдэх хүртлээ тэр тулалдсан юм. Хүмүүс хэлэхдээ түүнийг амин хувиа хичээдэг байсан гэлцдэг. Ахх! удирдагчгүй бол тариачид тэд яана вэ? Удирдагч хүний зүрх болон тархи байхгүй цагт дайны төгсгөлийг бид харж чадна гэж үү? Харин удалгүй Мохакчуудтай хийсэн тулалдаанаар бид Унгарын дэглэмийг унагаж чадсан билээ. Эхх, залуу найз минь, Сзекелисчүүд, Дракулагийн судсаар тэдний цус урсч байхад, тэдний ухаан санаа тархинд нь байсан үед, мөн тэдний илд гарт нь атгаастай байхад Хэпсбургчүүд болон Романофчуудын санаархаад ч хүрэхгүй яруу алдарт хүрэх болно. Гэвч дайн тулалдааны он жилүүд нэгэнт ард хоцоржээ. Ямар ч алдар хүндгүй эдгээр газруудад цус гэдэг дэндүү үнэ цэнэтэй зүйл болж, эртний дайчин улсуудын үүх түүх нэгэнтээ үлгэр домог болоод судар номонд л хадгалагдан үлджээ."
         Гүнтэнг ийнхүү ярьж дуусахад гадаа үүр цайж байсан юм. Харин бидний унтах цаг болж салцгаасан билээ. (Санамж : энэ тэмдэглэл яг л "Арабын мянга нэгэн шөнийн үлгэр" болж эхэлж байна шүү, аль эсвэл зөвхөн үдэш орой үзэгдээд өглөөн нарны туяанд замхран одох Гамлетын эцэг шиг зөвхөн нууцлаг шөнийн ертөнцийн нууцлаг үйл явдлууд бичигдэх боллоо.)

5-р сарын 12.

Номноос би уншиж, мөн бусад эх сурвалжуудаар баталгаажуулагдаад маргахын аргагүй болсон зарим нэг баримтуудыг өөрийн бодол санаа болоод дүн шинжилгээтэй хослуулах хэрэг гарлаа. Гэхдээ би тун болгоомжтой хандахгүй бол болохгүй. Харин өнгөрсөн үдэш гүнтэн над дээр зочилж ирээд өдрийн туршид юу хийснийг минь асуухын зэрэгцээ өөр бусад зүйлсийн талаар ч мөн лавлаж асуулаа. Миний хувьд өдрийг бүхэлдээ ном шагайж өнгөрүүлсэн бөгөөд өмнө нь Линкольны оюутны дотуур байранд судалж байсан материалаа үргэлжлүүлэн уншиж суув. Мөн гүнгийн асуултанд ямар нэгэн логик дараалал байх шиг надад санагдсан юм. Тэгээд энэ бүгдийг би бүр бичиж тэмдэглээд авчихсан шүү, яахав дараагаар нь надад хэрэг болох ч юм билүү хэн мэдлээ, тэгээд ч ер нь мэдэж байхад илүүдэхгүй шүүдээ.
     Эхлээд гүнтэн надаас Англид хүн хуулийн хоёр зөвлөхтэй байж болох эсэх талаар асуулаа. Хэрвээ хүсвэл хэдэн ч хуулийн зөвлөхтэй байж болох бөгөөд, харамсалтай нь ажил хэрэг хөтлөн явуулахад нэгээс илүү байх ёсгүй гэж би хариулав. Тэр үүнийг ойлгосон бололтой толгой дохив, тэгээд мөн хуулийн зөвлөхөөсөө алс хол газарт байхад, бие даан мөнгөн шилжүүлгэ хийх болоод худалдаа наймааны үйл ажиллагаа явуулахад хүндрэлтэй тал бий юу гэж асуув. Түүнд би буруу хариулт өгөхийг хүсээгүй учраас, мөн түүний юун тухай асуусныг сайн ойлгоогүй тул тодруулж өгөхийг хүслээ.
    "Би тэгвэл тайлбарлая л даа. Чиний болон миний найз ноён Петер Хаукинс Лондонгоос алс хол газарт, Экзетер дэх үзэсгэлэнт цогчин дуганы сүүдэрт амьдарч бас ажиллаж байсан хэрнээ, чамаар дамжуулж Лондонд надад газар худалдан авч өглөө шүүдээ. Энэ үнэхээр сайн хэрэг! Тэгэхээр би юу гэж хэлэх гээд байна вэ гэхлээр, Лондонгоос алс хол газарт худалдааны үйл ажиллагаа явуулахад тэнд хөндлөнгийн зуучлагч байгаасай гэж хүсэхгүй байна. Ердөө л би орон нутгийн хэн нэг нь миний хүсэл шаардлагад нийцүүлэн ажиллаж чадахгүй байхвий л гэж эмээсэн хэрэг. Лондонгийн иргэн хүний хувьд хувьдаа би төлөөлөгчтэй байж болох болов уу, зөвхөн надад үйлчилдэг тийм хэн нэгэн. Хэрвээ би Ньюкастлруу ч юмуу, аль эсвэл Дурхам, Харвич болон Доверруу бараа таваар илгээх хэрэг гарвал өөрийнхөө өмнөөс итгэж найдсан тэр хүндээ даатгаад явуулчихвал хичнээн амар байхыг мэдэж байна уу?"
     Би түүнд үүн шиг амархан зүйл байхгүй гэж хэллээ, бидэн шиг хуулийн зөвлөхүүдийн дунд үйлчилдэг систем бий бөгөөд энэ төрлийн дотоодын үйл ажиллагааг зөвхөн тухайн орон нутгийн дүрэм журамд нь нийцүүлж чадах л юм бол аль ч газрын хуулийн зөвлөхөөс тусламж авч болно. Товчхондоо бол үйлчлүүлэгч өөрийн үйл хэргийг хэн нэгэн хүнд даатгаж орхичихоод санаа амар сууж байх боломжтой юм.
     "Гэвч", гэж тэр хэлээд, "Би хувийн нууцаа хадгалж чадах уу?" гэж асуув.
     "Бололгүй яахав", гэж би хариулаад, "Бизнес эрхлэгч ямар ч этгээд өөрсдийн ажил хэргийг бусдаас нууцлах бүрэн эрхтэй" гэлээ.
      "Сайн байна!" гэж гүнтэн хэлээд, ачаа бараа тээвэрлэлтийн талаар, мөн тэднийг зөөвөрлөхөд ямар ямар арга сонголтууд байдаг болон учирч болох эрсдэл зэрэг их л нарийн зүйлсийг лавлаж асуулаа. Би ч түүнд сайн хариулт өгөхийн тулд чадах хэмжээгээрээ л хичээж суув. Харин удалгүй гүнтэн намайг алмайруулж орхидог байна шүү. Өөр нутаг оронд нэг их аялж үзээгүй бөгөөд бизнесийн үйл ажиллагаанд гар бие оролцож байгаагүй гэхэд гүнгийн наймааны арга ухаан үнэхээр гайхалтай юм гээч. Тэгээд би, хэрэв гүнтэн хуулийн зөвлөх болбол маш чадварлаг ажилтан болох нь дээ хэмээн биширч суулаа. Би түүнд дээрх бүгдийг нотлохын тулд өөрт байгаа номнуудаасаа тайлбарлан үзүүлж, гүнтэн ч мөн цааш ярьсаар эцэстээ түүний сэтгэл санаа нь бүрэн ханажээ. Тэгээд тэр гэнэтхэн босч ирээд, "Чи бидний найз Петер Хаукинсд захиа илгээснээсээ хойш өөр хэн нэгэнрүү юм бичив үү?" гэлээ.
     Түүнд би үгүй гэж хэллээ. Яасан гунигтай хэрэг вэ, үнэхээр ч надад өөр хэн нэгэнрүү захидал илгээх боломж гараагүй юм чинь.
     "Тэгвэл одоо бич, залуу найз минь" гэж хэлээд тэр баривгар том гараа мөрөн дээр минь тавиад, "бидний найз Хаукинсд болон өөр хэнд ч байдаг юм, дахиад нэг сар надтай хамт энд байх болсон гэдгээ бичээрэй" гэх нь тэрдээ!
     "Та намайг ийм удаан хугацаанд энд байлгахыг хүсээ юу?" гэж хэлэхдээ зүрхэнд минь айдас хуралдахыг би мэдэрлээ.
      "Би маш их хүсч байна. Эй, нээрэн би татгалзсан хариу хүлээж авахгүй шүү. Чиний дарга чинь чамайг өөрийнхөө өмнөөс явуулсан шүүдээ. Мөн энд зөвхөн миний л хүсэл шаардлагын дагуу ажил хэрэг явагдах болно гэдгийг ч бас хэн хэн маань мэдэж байгаа. Би ч тэгтлээ их яарахгүй байна, чи ч бас ажлаа л хийж байна, үгүй гэж үү?" гэв.
      Хүлээн зөвшөөрснөө мэдэгдэж толгой дохихоос өөр юуг хийж чадах билээ би? Үнэхээр ч энэ бүхэн минийх биш, ноён Хаукинсын ажил хэрэг тул түүнийг хүндэтгэж үзэхгүй бол болохгүй байлаа. Түүнчлэн Дракула гүнтэнгийн сүүлийн хэдэн минутанд хэлсэн эдгээр үгс болоод түүний харц нь мартагдаад байсан өнөөх шилтгээнд түгжигдсэн хоригдол болсон гэх бодлыг минь сануулж орхив. Хичнээн их хүслээ ч надад өөр сонголт ер байсангүй. Намайг бөхийн ёслохыг гүнтэн хараад өөрийн ялалтандаа тун их сэтгэл хангалуун байгаа бололтой зогсов. Түүний дуу хоолойноос өнөөх захирангуй өнгө нь алга болжээ, тэгээд тэр аядуу тайвнаар,
     "Үнэхээр сайн байна, миний сайн залуу найз минь. Захиандаа чамайг ажил хэргээс өөр зүйлийн талаар бичихгүй гэж найдая. Найзууддаа чи өөрийгөө эрүүл саруул байгаа гэдгээ л мэдэгдэх хэрэгтэй шүүдээ. Тэгээд бас удахгүй гэртээ харинаа гээд сэтгэлийг нь бас амирлуулна биздээ?" гэлээ.
     Ингэж хэлээд гүнтэн надад гурван хэсэг цаасыг, гурван дугтуйны хамтаар өглөө. Маш нимгэн тэрхүү дугтуйг би хараад, дараа нь гүнтэнрүү бас харлаа. Энэ үед тэр инээмсэглэн зогсох бөгөөд тийнхүү мишээх үед нь өнөөх хурц цагаан шүднүүд нь дээд уруулных нь дороос цухуйж үзэгдэв. Захианд бичих зүйлдээ би маш болгоомжтой хандахгүй бол гүнтэн унших магадлал тун өндөр юм. Эхэндээ би маш бөөрөнхий бүдүүн тойм хэлбэрээр бичихээр шийдсэн ч нэг л мэдэхэд харин ч эсрэгээрээ урт бас дэлгэрэнгүй бичээд эхэлсэн байлаа. Ноён Хаукинс болон Минад зориулж гүнгийн нүдийг хариулж нууцаар бичихийн дээр түүнийг эргэлзэж бас төөрөгдүүлэхүйц таталган бичгээр бичив. Тийнхүү би чимээгүй гэгч нь суугаад хоёр захидлаа бичиж суухад, гүнтэн ном уншихын зэрэгцээ номон дээрээ тэмдэглээ хийж зогсов. Бичиж дууссаны минь дараагаар тэр захидлуудыг минь авч ширээн дээрх бусад бичиг баримтынхаа дэргэд үлдээсэн ба хаалга түүний ард талд хаагдаж, гүнтэнг гарсны дараагаар л би гүнзгий гэгч нь амьсгаа авав. Харин сониуч зан минь хөдөлж ширээрүү би өнгийж үзэхээр шийдлээ.
     Нэг захидал нь Витбай, Кресент, номер 7, Самуэл Ф. Биллингтонд гэж хаягласан байв, харин дараагийнх нь Ноён Леутнер, Варна гэсэн байлаа. Гуравдахь дээр нь Коуттс энд Ко., Лондон гэж бичжээ. Тэнд бас дөрөвдэх захидал байсан бөгөөд Херрен Клопсток энд Биллрютийн банкны ажилчдад, Буда Пешт гэж хаяглажээ. Хоёрдахь болон дөрөвдэх захидлуудыг нь яагаад ч юм лацдаагүй байв. Тэднийг би сонирхож, уншихаар завдан гараа явуулж байтал гэнэтхэн хаалганы бариул хөдлөх нь тэрдээ! Ухасхийн суудалдаа би үсрэн суугаад гарт таарсан номоо шүүрэн авлаа, тэгээд гүнтэнг орж ирэхэд нь ном уншиж байгаа дүр эсгэлээ. Гүнтэн гартаа бас нэгэн дугтуйтай захидал барьсаар орж ирэв, ширээрүү тэр ойртож өнөөх захидлуудыг нямбай гэгч нь нягталж үзээд, лацдаж орхилоо. Тэгснээ надруу эргэн харж,
     "Таныг намайг уучлана гэдэгт итгэж байна. Энэ үдшийн тухайд гэвэл би гадуур ажиллах хэрэгтэй боллоо, надад маш их ажил байна. Мөн таныг би уйдахгүй гэж найдая." гэлээ. Тэгээд тэр хаалганы дэргэд очиж зогсоод, хэсэг хугацаанд чимээгүй зогсч байснаа эргэн харж, "Залуу хонгор найз минь, чамд л гэж зөвлөхөд ... Эй. Чамд л гэж анхааруулахад, хэрэв чи унтахаар болбол энэ өрөөнүүдээс бусад шилтгээний аль ч өрөө тасалгааг сонгох гэсний хэрэггүй шүү. Хэтэрхий хуучин энэ шилтгээн дэндүү олон дурсамжийг өөртөө хадгалж байдаг тул унтахдаа та ухаалаг хандахгүй бол муу зүүд таныг эзэмдэх вий. Танд би ахин дахин анхааруулъя! Тиймээс та унтах гэвэл өөрийнхөө унтлагын өрөөнд саатагтун, аль эсвэл энэ бусад өрөөнүүдэд. Тэгвэл аюулгүй байх болно. Эс бөгөөс ... " гэж гүнтэн яриагаа дуусгаад, гараа дээш өргөж хооронд нь алгаа хавсраад угааж байгаа юм шиг хөдөлгөөн үзлээ. Гүнтэнг ярианыхаа уур амьсгалыг тийнхүү аймшигтай болгоно гэж хэрхэн төсөөлөх билээ! Мөн түүний сүүлд хийж үзүүлсэн тэр хөдөлгөөнийг нь ч би бараг л ойлгох шиг болов. Бас ямар ч аймар хар дарсан зүүд байлаа гэсэн яг одоо миний байгаа шиг ийм аймшигтай, эвгүй мөн сэтгэл түгшим нөхцөл байдлын дэргэд илүү аймар байж чадна гэж үү?

Хэсэг хугацааны дараа.

Одоо бол би гүнгийн байхгүй газарт л тайван унтаж амарч чадах нь шиг байна. Хүзүүн дэх загалмайгаа авч орныхоо толгойд өлгөлөө. Тэгээд энэ нь намайг ёрын муухай бодлууд болоод хар дарсан эвгүй зүүднээс ангид байлгана гэдэгт итгэхийг хүслээ.
     Гүнтэнг явсны дараагаар би унтлагын өрөөрүүгээ явж орсон бөгөөд чимээ чагнаж хэсэг хугацаанд чимээгүй суусан юм. Тэгээд би хаалга нээн өрөөнүүдээс гарч, өмнө зүгрүү хөтөлсөн өргөн чулуун шатаар доош уруудлаа. Харин шатны дэргэдэх цонхоор гадагш харахад хэдий тэнд хүрэх боломжгүй мэт боловч  харанхуйд харлан үзэгдэх эдлэн газрын цэлгэр том талбайг олж үзээд хол байсан ч гэлээ өчүүхэн ч болов эрх чөлөөг тэндээс би мэдрэх шиг болж билээ. Шилтгээний цонхоор тийнхүү ширтээд шөнийн цэнгэг агаараас цээж дүүрэн амьсгалж зогсохдоо, өөрийгөө би хоригдол болсон гэх бодол минь улам бүр хүчтэй болж буйг мөн анзаарч байлаа. Удалгүй би өөрийнхөө сүүдрийг олж үзээд эргэн тойрноо нэг харж, хаана хүрч ирснээ тэгэхэд л мэдсэн юм. Ахиад л ёрын муухай бодлууд, аймшигт төсөөллүүд уураг тархин дотор минь амь орж дотроос минь хэмлэн мэрж эхлэх нь гаслантай. Энэ хараалд идэгдсэн газраас ямар ихээр айж байсныг минь ганцхан бурхан тэнгэр л гадарлах бөгөөд айдсыг минь зөвхөн хилэн тэнгэрт мандсан мөнгөлөг саран хийгээд орчныг гийгүүлэх түүний зөөлөн шаргал туяа нь л хуваалцаж байв. Тэгээд хүүхэн хараа минь өргөсч харанхуйд харах боломжтой болоход яг л намайг тайтгаруулахыг хүссэн гэлтэй алсад дуниартан харагдах уул толгодын орой сүүдэр татуулан сүндэрлэхийг олж үзээд сэтгэл санаа минь бага ч атугай тайтгарсныг нуух юун. Тийнхүү байгалийн хосгүй гоо үзэсгэлэнд  автаж, шөнийн ертөнцийн агаараас шуналтай нь аргагүй амьсгалж зогсохдоо би эрх чөлөө хийгээд амар амгаланг хичнээн ихээр хүсч бас хүлээж байсан гэж санана!
       Тэгтэл гэнэт, нүдний минь буланд ямар нэгэн зүйл торж, өөрийн эрхгүй намайг доош харахад хүргэсэн нь харанхуй шилтгээний, эзэнгүй олон тасалгаануудын нэг нь гэрэл цацруулан ассан явдал байв. Харин түүнийг би гүнгийн өргөө хэмээн сэтгэлээ. Тэнгэр өөд сүндэрлэсэн цагаасаа хойш уг шилтгээн хэдий хэр хугацааг элээснийг би мэдэхгүй, цаг хугацааны эрхэнд элэгдэж бас хуучирсан өргөн хийгээд өндөр цонхны гантиг чулуун хүрээний ардаас энэ бүгдийг би чимээгүй гэгч нь ажиглаж зогслоо.
      Эхлээд цонхоор хэн нэгэн хүний толгой үзэгдэв. Нүүр царай нь харагдахгүй байсан авч шилэн хүзүү хийгээд нуруу, мөн хоёр гараар нь би түүнийг гүнтэн мөн гэдгийг нь танив. Энд ирсэн цагаасаа л хойш гүнгийн хоёр гар нь анхаарлыг минь гойд ихээр татаж байсан тул буруу зүйл хараагүй гэдэгтээ би бүрэн итгэлтэй байв. Хэдий баярлаж догдлох мөч биш боловч өөрийн минь таамаглал зөв байсанд ихээхэн олзуурхаж, гянданд хоригдсон хүнд өчүүхэн ч гэлээ зүйлс уйтгар гунигыг нь үргээж, дур сонирхлыг нь татдаг болохыг мэдэж авсан юм. Гэвч төдий л удалгүй хоромхон зуурын баяр баясал минь эргээд айдас хүйдсээр солигдох нь тэрдээ.  Харин намайг юу харсан гэж санана! Гүнтэнг цонхны тавцан дээр гарч зогсох тэр мөчид нөмрөг нь салхинд дэрвэж яг л түүнийг жигүүр шиг бүрхэж байлаа. Удалгүй бүр ч солиором үйл явдал болж цонхноос тэр зүүгдэж шилтгээний өндөр ханыг даган дооших буухыг завдав. Эхэндээ би хоёр нүдэндээ ч итгэсэнгүй. Сарны гэрэлдэх харанхуй сүүдрийн хуурмаг үзэгдэл байв уу гэж бодлоо, гэвч төд удалгүй энэ бүхэн цөм үнэн гэдэг нь батлагдлаа. Салхи нарны нөлөөгөөр элэгдсэн чулуун хананы ан цаваар тэр хөлөө тааруулан хийж, чулуун тоосгоны ирмэгээс гараараа барьсаар яг л ханан гадаргуу дээгүүр гүйх гүрвэл лугаа адил нүд ирмэхийн зуурт доошлон уруудаж эхлэв.
        Ямар гээчийн хүн бэ тэр, аль эсвэл ямар гээчийн амьтан болж таарч байна, үгүй бол тэр хүн амьтны холимог юм болов уу? Айдас хүйдэс хамаг биеийг минь бүрхэн авлахад хүйтэн төмрөөр ар нуруугаар минь хайрах шиг болж, судсаар гүйх цус минь царцах шиг болов. Энэ бүхнийг би мартахгүй бас бодохгүй байж чадсангүй.

5-р сарын 15.

Гүнтэнг тийнхүү доош бууж, зуун фитийн доор үзэгдэх түнэр харанхуй сүүдэррүү явж ороод, толгойг нь далд ормогц цонхоор би доош өнгийж хэрэндээ сайн харах гэж хичээсэн боловч тус болсонгүй. Хэтэрхий хол байсан тул тэндээс юу ч харагдсангүй. Гэхдээ би түүнийг шилтгээнийг орхиж, эндээс өөр газарруу явсан гэдгийг нь гадарлаж байлаа. Тэгээд би зориг гаргаж шилтгээний бусад газруудыг судалж үзэхээр шийдээд өрөөндөө эргэн очиж дэнгийн гэрэл авав. Удалгүй би бүх хаалгануудыг нэг нэгээр нь татаж бас түлхэж үзэв, яг л миний тааварлаж байсан шиг бүгд түгжээтэй байх нь тэр. Цааш би явсаар өргөн чулуун шатаар доош уруудаж анх энэ шилтгээнд хөл тавьсан гол танхимд хүрч очлоо. Замган түгжээнүүдийг нь тайлахад огтхон ч төвөгтэй байсангүй, гэвч хаалга цоожтой, мөн тэнд түлхүүр нь байхгүй байлаа! Маргаан байхгүй гүнгийн өрөөнд байгаа биз. Харин тэр хаалгыг би заавал онгойлгох ёстой, тэгж гэмээнэ осолдолгүй эндээс оргож чадна. Тэгээд би шилтгээний бусад өрөө тасалгаануудыг эхнээс нь эхлээд шалгаж үзлээ. Шат гишгүүрээр дамжиж явсаар төв танхимын дэргэдэх хоёр жижигхэн тасалгааны хаалга түгжээгүй байхыг анзаарсан юм.  Гэвч тэнд эрвээхийнд идэгдэж, элэгдэж бас хуучирсан тавилга мөн тоосонд дарагдсан эд хогшлуудаас өөр юу ч байгаагүй нь тун тоогүй хэрэг. Тохиолдлоор би шатны дэргэд, дээд давхарт өөр нэг хаалга байхыг олж үзлээ. Түгжээтэй боловч цоож нь тун хэврэг бололтой хаалга нааш цааш ганхан хөдөлж байв. Хүч гарган би хаалгыг жаахан хүчтэй түлхтэл нугасаараа тэр салж, чулуун шалан дээр хавтгайгаараа унах нь тэрдээ. Чанга дуу чимээнээс цочсон боловч шилтгээнд надаас өөр хүн байхгүй гэдэгт итгэлтэй байсан тул санаа минь амарлаа. Тэгээд гүнзгий гэгч нь амьсгаа аваад магадгүй дахиад олдохгүй байж мэдэх энэ л боломжийг ашиглахаар би сэтгэл шулуудлаа. Одоо бол би шилтгээний баруун жигүүрт байна. Мөн л олон өрөөнүүдтэйгээс гадна олон давхар юм. Өмнө зүгт хөтөлсөн урт харанхуй хонгилоор явахдаа би төөрч орхив, тэгээд дэнгийн гэрлээ барьсаар цааш алхаж, өмнө болон баруун зүгрүү харсан цонхтой хамгийн сүүлчийн тасалгаанд тулж ирлээ. Шилтгээн бүхэлдээ хадан цохион дээр сүндэрлэсэн тул гурван талаас нь нэвтэрнэ гэдэг боломжгүй хэрэг бөгөөд нэг ёсондоо л энд харуул хамгаалалт хэрэггүй, бусдаас тусгаарлагдаж, тун сайн далдлагдсан газар байв. Харин баруун зүгт гүзгий том хавцгай байх агаад тэндээс цааш явсаар алсад хөхрөх өндөр уулсын бэлтэй хаяа залгах хүртлээ үргэлжилсэн байна. Хаашаа л харна хатуу чулуун хад үзэгдэнэ, харин хаа нэгтээ өргөст ургамлын бутнууд ургасан байгаа харагдана. Цагийн сайханд шилтгээний энэ хэсэгт эмэгтэйчүүд бүсгүйчүүд амьдарч байсан бололтой тавилга хогшлууд нь эрхэмсэг бас чамин гэдэг нь аргагүй юм.
      Хөшиггүй цонхнуудаар нь сарны гэрэл нэвтэрч, хагархай шилэнд эргэн ойж түмэн өнгөөр солонгороод өнө удаан жил эзэнгүй байсны баталгаа болсон тоос шороонд дарагдсан эртний энэ тасалгааг бүхэлд нь гийгүүлж, илч гэрлээ харамгүй хайрлан байхад гартаа дэнгийн гэрэл барьж явах нь илүүц юм шиг санагдлаа. Гэхдээ шилтгээний бусад харанхуй хэсгүүдэд зүрхийг минь бүлээцүүлж, айдсыг минь хуваалцаж явсныг мөн хэрхэн мартаж болох билээ. Одоо бол би өмнө нь үзэн ядаж байсан өөрийнхөө өрөөг дахин голж чадахгүй байх, удалгүй харин сэтгэл минь түгших нь багасч, ухаан санаа минь үймэрхээ больсон тул хэсэг хугацаанд амсхийх боломжтой боллоо. Тэгээд би жижигхэн царсан ширээний ард суугаад тэмдэглэлийн дэвтрээ гаргаж ирлээ. Эрт хэзээ нэгэн цагт энд эрхэмсэг ялдам авхай сууж байжээ. Маш их бодож бас харуусч бичсэн нь илэрхий бүтэлгүй дурлалын захидал тэнд байх агаад эзэндээ очоо болов уу бүү мэд ширээн дээр нь үлдэж хоцоржээ. Харин тэмдэглэлийн дэвтрээ би нээгээд хамгийн сүүлд хавцсыг нь хаасан тэр мөчөөс хойш өөрт минь тохиолдсон бүхнийг бичиж эхэллээ. Одоо бол осолдолгүй 19-р зуун билээ. Өш хонзонгоор буцалсан 19-р зуун. Гэвч сэрэл мэдрэмж минь намайгаа хуураагүй бол яг л энэ мөчид эртний цаг үед очсон юм шиг л надад санагдаж байна.

Хэсэг хугацааны дараа.
5-р сарын 16-ны өглөө.

Бурхан тэнгэр байдаг бол надад туслаач, эрүүл саруул ухаанаа гээгээгүй гэдгийг минь хэлж өгч үзээч! Яг энэ мөчид нэг л зүйлийг хүсэх байна, уураг тархи минь самуурч санаа сэтгэл минь битгий үймрээсэй билээ, аль эсвэл, магадгүй би солиорчихоод байгаа юм болов уу? Хэрэв үгүй бол хар дарсан зүүдний биелсэн талбар болсон аймшигт уг газар гүнгээс илүү аймшигтай санагдана гэж үү? Гэгээн дарь эх минь! Өршөөлт сахиулсан тэнгэр минь, намайг тайвшруулж үзээч, энэ бүх галзуурал солиорлын дундаас намайгаа аварч хайрлаач! Урьд намайг эргэлзүүлэхэд хүргэдэг байсан зарим нэг зүйлсийг би одоо ойлгож байна. Өмнө нь Шекспирийн Гамлет дээр, "Миний эмнүүд! Миний эмнүүд, тэднийг хурдан өгөөд аль!" гэх үгийг уншихдаа түүнд ямар санагдаж байсныг анзааралгүй өнгөрчээ ... Мөн толгой тархинд минь дэгдсэн балмад энэ шуурга намдаж өгөхгүй намайг тарчилган зовооно ... Ухаан санаагаа эрүүл байгаа эсэхийг шалгахаар би тэмдэглэлээ гаргаад, эргэн нэг нээж үзлээ. Магадгүй юм бичих нь намайг тайвшруулах ч юм билүү ...
       Гүнгийн хамгийн сүүлд хэлсэн өнөөх нууцлаг анхааруулга намайг маш их айлгасан бөгөөд одоог хүртэл бодогдсоор л байна. Гэвч түүний хэлсэн үгнээс бус ирээдүйд болох үйл явдлуудаас би эмээж байлаа. Мөн тэрнийг чухам юун тухай хэлэх гэснийг нь таах гэсээр би бүр цөхөрч гүйцлээ!
       Тэмдэглэлээ би бичиж дуусгаад үзэг дэвтрээ авч халаасандаа хийлээ. Нойр минь хүрч, маш их ядарснаасаа болоод хамаг бие минь сульдаж орхижээ, нэг л мэдэхэд би эвшээлгээд эхэлсэн байв. Толгойд минь гүнгийн надад анхааруулсан өнөөх үгс орж ирэх авч түүнийг би зөрчихөөсөө мөн татгалзсангүй. Сарны зөөлөн туяа шөнийн үлээх салхины хамтаар намайг бүүвэйлж, өөрийн эрхгүй би уйтгартай бас дүнсгэр өөрийн өрөөнд биш эрт нэгэн цагт үзэсгэлэнт авхай нарын амьдарч, дуулж мөн ярилцаж байсан энэ өрөөнд, дайнд явсан хайртай залуугаа хүлээж сэтгэлдээ шаналж, гуниглан гансарч мөн нулимс дуслуулан уйлж суусан энэ л тасалгаанд нойрсохыг би хүслээ. Хөлөө би зөөж, нэг хоёр алхалсаар өмнө болон зүүн зүгийн ханыг налж, тасалгааны буланд тоосод даарагдсан өргөн буйдан дээр толгой тавив уу үгүй юу бодох санах  зүйлгүйгээр бөх гэгч нь нойрсч эхлэв. Харин түүнээс хойш болж өнгөрсөн бүхэн надад туйлаас үнэмшилтэй санагдсаныг хэлэх байна! Яг л одоо өглөөний нарны туяанд энэхүү тэмдэглэлийг бичиж суугаатай адил урьд шөнийн үйл явдлууд тун их бодитой санагдсан нь үнэхээр хачирхалтай хэрэг. Тэгээд энэ бүхэн ердөө зүүд байсан гэдэгт үнэндээ би итгэж чадахгүй нь.
        Би тэнд ганцаараа биш байлаа. Үүнийгээ би мэдэрч байлаа. Ганцхан сарны тод гэрэлд тоостой шалан дээгүүр алхсан миний гутлын мөрнүүдийг эс тооцвол өрөөнд анх орж ирснээс хойш тэнд ямар л байсан бүх зүйл хэвээрээ байх аж. Харин удалгүй миний эсрэг талд, өрөөний голд даашинз өмссөн гурван залуу авхай зогсч байгаа нь сарны туяанд тодхон харагдах нь тэр шүү! Тэрхэн мөчид би өөрийгөө унтсан байх ёстой биш билүү хэмээн эргэлзэхийн зэрэгцээ шалан дээрээс тэдний сүүдрийг олж хараагүйдээ итгэж ядан байв. Тэд надруу ойртон ирж, намайг хэсэг хугацаанд ажиглан зогсоод өөр хоорондоо шивнэн ярилцлаа. Тэдний хоёр нь яг л гүнгийн адил урт нарийн хамартай агаад саргүй шөнө шиг хар нүдтэй юм. Гэхдээ сарны шаргал туяатай сүлэлдэж харанхуйд бараг л улаан өнгөөр гэрэлтэх шиг. Үлдсэн нэг нь цаснаас цагаан царайтай, алтан шаргал үстэйгээс гадна индранил эрднийн мэт хоёр нүд нь үзэсгэлэнтэй гэдэг нь аргагүй юм. Гуравдахь энэ эмэгтэйн царай төрх яагаад ч юм надад танил санагдаж,  урьд өмнө хаана бас хэзээ үзсэнээ эрээд эрээд би дурсамж санамжаасаа олж чадсангүй. Сарнай цэцгийн дэлбээ мэт час улаан уруулны нь завсраар ил гарах түүний өөгүй цагаан шүднүүд эгээ л зүйрлүүлж хэлбэл шүр чулуугаар чимэглэсэн сувд эрдэнэ мэт үзэгдэнэ. Хэдий айдас хүйдэс зүрхийг минь эзэмдэж байсан ч гэсэн хүсэл сэрэл минь намайгаа дийлж, хосгүй гоо үзэсгэлэнтэй тэднийг, тэгээд бас амтлаг улаан уруулаараа намайг үнсээсэй гэж дотроо би хүсч байсан юм. Хэрэв хэзээ нэгэн цагт энэ Мина эдгээр мөрүүдийг олж уншвал, энэхүү тэмдэглэлд иймэрхүү зүйлсийг бичих нь тусгүй хэрэг болох вий. Гэхдээ л энэ бүхэн үнэнээс хойш яалтай билээ. Тэгээд нэг нэгнийхээ чихэнд үг шивнэж, гурвуул тэд инээд алдан хөхрөх нь яг л хөгжмийн аялгуу мэт сонсогдож байлаа. Цонхигор цагаан охин нь толгойгоо маягтай нь аргагүй сэгсэрч, харин нөгөөх хоёр нь түүнийг уруу татна.
      Нэг нь, "Алив л дээ! Эхлээд чи эхэл, харин дараагаар нь бид чамайг дагая." гэнэ.
      Харин нөгөөх нь нэмж, "Тэр залуухан бас хүчирхэг юм. Тэр бүгдийг минь баярлуулж чадна." гэж байх юм.
      Би чимээгүй гэгч нь хэвтэж, өөрийн эрхгүй бас мэдэлгүй удахгүй болох зүйлсийг амьсгаа даран хүлээж байлаа. Удалгүй хүсэн хүлээсэн мөч ирж цонхигор цагаан охиныг миний дээрээс өнгийх тэр үед нь түүний бүлээн амьсгалыг би мэдэрлээ. Яг л зөгийн бал мэт амтат үнэр ханхийж, харин түүний шивнэх уран наалинхай үгс нь зөгий хатгаж буй гэлтэй зүрхэнд минь тусч байсан юм. Гэвч анхилам зөөлөн үнэрний цаана цусны эхүүн үнэр бас үнэртэх шиг.
       Эмээж мөн догдолсондоо би удтал анисны эцэст сая л нэг зовхио нээхэд миний харсан эхний зүйл гэвэл үзэсгэлэнт бүсгүйн моддын навчис мэт өтгөн сормуусны дороос намайг цоо ширтэх хоёр цэнхэр нүд байв. Удалгүй тэр уруулаа шуналтай нь аргагүй долоож бас хазах агаад энэ бүхэн нь миний ухаан санааг нэгмөсөн балартуулж орхив. Сарны гэрэлд түүний норсон шүр мэт улаан уруул нь гялалзаж, түүний завсраар өнөөх сувд мэт цагаан шүд нь цухуйж үзэгдлээ. Тэр доошилсоор, улам бүр доошилсоор түүний уруул нь миний урууланд хүрэх нь үү гэтэл тэр дахин доошилж хүзүүнд минь ойртлоо. Энэ үед түүний шүлсээ залгиж шүд болон уруулаа шүлстэн долоохыг нь би сонссоны дээр хүзүүнд минь амьсгалах түүний халуун бүлээн амьсгалыг нь мөн мэдэрч байлаа. Тэр ойртсоор бас ойртсоор, бүсгүйн уруул удалгүй хүзүүг минь шүргэлээ. Хүзүүний минь эмзэг арьс энэ бүгдийг хэрхэн тэсвэрлэж байсныг би мэдэхгүй харин зүрх минь цээжин дотор тэсрэх гэж байсныг би санаж байна.
        Удалгүй уруулны нь оронд түүний шүднүүд хүзүүнд минь мэдрэгдэх тэр мөчид аянга цахилгаан тасалгаанд минь ороод ирэв үү гэлтэй галзуурч, солиором үймээн самуун дэгдэх нь тэр! Нүдээ нээж намайг харвал цагаан царайтай өнөөх бүсгүйг гүнтэн багалзуурдаж, хүчирхэг гараараа тэр газарт аваад чулуудаж орхилоо. Гүнтэн маш их уурсаж, бас хилэгнэжээ! Цэнхэр нүд нь уур хилэнгийн галд дүрэлзэн шатаж, цонхигор цагаан царай нь улаа бутраад, час улаан уруулны нь цаанаас хурц цагаан шүднүүд нь ярзайгаад ямар аймшигтай харагдсан гэж санана! Гэвч гүнтэнг, зөвхөн тамын чөтгөр ороолонгуудад л баймаар тийм аймшигтайгаар уурсан хилэгнэнэ чинээ би огт төсөөлсөнгүй! Царай нь өмнөх өмнөхөөсөө илүү цайсан харагдах агаад түүний хоёр нүд нь ган төмрийг хүртэл цоолж орхимоор ширүүнээр ширтэж байлаа. Хамар дээгүүрээ нийлэхээ дөхсөн өтгөн хөмсгөө тэр зангидаж ирээд цус царцаж, зүрх зүсэм аймшигтай өнгөөр ийнхүү өгүүлэв.
        "Та нар яаж түүнд гар хүрч зүрхэлдэг байна?! Хориотой гэж хэлсээр байхад яагаад та нарын харц түүн дээр тусдаг билээ? Та нарт би хэлсэн биш билүү! Энэ хүн бол зөвхөн минийх! Ахиж та нар түүнд ойртвол чинь зүгээр өнгөрүүлнэ гэж санаад ч хэрэггүй байх шүү." гэлээ.
         Цонхигор цагаан өнөөх охин тас тас хөхөрч, "Чи бусдаар хайрлагдаж үзээгүй хэрэг үү. Чи өрөө ч бас бусдыг хайрлаж мэддэггүй байх л даа" гэхэд бусад нь мөн дагаад шоолон инээлдэх нь сонсогдов. Энэ үедээ тэд яг л шулмас шиг сонсогдож байсныг хэлэх байна!
        Харин гүнтэн эргэж миний царайруу харах зуураа, аяархан дуугаар, "Тиймээ. Би хайрлаж чадалгүй яахав. Саяны үгийг чи өнгөрсөн үеэ дурсаж хэлээгүй байлтай. Харин энэ залуу дээр хийх ажлаа дуусгамагц нь түүнийг би та нарын мэдэлд үлдээе." гэж хэлээд тэр дуугаа өндөрсгөж "Одоо явцгаа! Явж үз!" гэж зандарлаа.
        "Тэгээд бид өнөө үдэш юу ч үгүй хоцрох гэж үү?" гэж хэлээд тэдний нэг нь шалан дээр хэвтэх шуудайруу заагаад хөхөрлөө. Гэтэл өнөөх шуудай өөрөө хөдөлж, дотор нь ямар нэгэн амьд зүйл байх нь тэр! Гүнтэнг чимээгүй гэгч нь толгой дохиход, бүсгүйчүүдийн нэг нь шуудайг шүүрэн аваад нээж үзэхэд .... хэрэв миний нүд бас чих намайг мэхлээгүй бол тэнд өлгийтэй жаахан хүүхэд байж байлаа! Айж цочирдсондоо хоёр нүд минь харанхуйлж, хөл дээрээ би арай ядан тогтов. Харин нэг л мэдэхэд тэдгээр гурван бүсгүй алга болсон байв. Шуудай ч мөн адил байсангүй! Гэтэл тэдний дэргэд хаалга байгаагүй шүүдээ, надад тэд анзаарагдалгүй энэ тасалгаанаас гарна гэж баймааргүйсэн. Яг л тэд сарны гэрэлд уусаад, цонхоор нисээд одсон мэт ...

Цааш унших