'Annabel Lee' by Edgar Allan Poe

Энэ бол Америкын алдарт зохиолч Эдгар Аллан По-гийн хамгийн сүүлд буюу нас барахаасаа хэдхэн сарын өмнө бичсэн шүлэг нь юм. Мөн л түүний дуртай сэдэв болох залуу бүсгүйн үхлийг Аллан По уг шүлгэндээ дүрсэлсэн бөгөөд одоог хир нь Аннабел Ли гэх уг бүсгүйгээр чухам хэнийг төлөөлүүлсэн байж болохыг урлаг судлаачид тогтоогоогүй л байгаа аж.

'Аннабел Ли'

Олон бас олон жилийн өмнө билээ,
Тэнгис далайн хаант улсад юм гэнээ,
Одоо таны мэдэх нэгэн авхай амьдран суудаг байж,
Түүнийг Аннабел Ли гэдэг юм,
Онгон ариун тэр минь олон зүйлийг бодолгүй,
Тэрнийг хайрлах надаар хайрлуулахыг тэр хүснэ.

Би хүүхэд байлаа, тэр минь жаахан байлаа,
Тэнгист далайн хөвөөний эзэнт улсад билээ,
Бидний хайрласан хайр хайраас ч илүү байсан юм,
Би болоод миний Аннабел Ли,
Бидэн хоёрын хайрыг жагарын орны жигүүрт,
Тэнгэрийн сахиус хүртэл мөрөөддөг байв.

Шалтгаан нь гэвэл энэ байсан юм,
Тэнгис далайн хаант улсад билээ,
Үүлнээс салхин үлээж, хүйтэнд жинджээ,
Үзэсгэлэнт миний Аннабел Ли,
Тэрний минь төрөл садангууд ирцгээж,
Түүнийг минь надаас үргээжээ,
Тэгээд бас ханасангүй бунхалж орхисон байна,
Тэнгис далайн дэргэдэх хаант улсад.

Тэнгэрийн сахиуснууд тайван байж төвдсөнгүй,
Тэр бид хоёрын дурлалд атаархжээ,
Тийм ! тэр л шалтгаан нь байсан юм
Тэнгис далайн эрэг дэх эзэнт улсад.
Үүлнээс гарсан салхин шөнөдөө үлээж,
Миний Аннабел Лиг гандааж орхижээ.

Гэвч бидний хайр хайраас ч илүү хүчтэй байлаа
Биднээс илүү хөгшин нэг нь
Биднээс залуу бусад бүгд нь
Мөн бидний дээрх жагарын орны сахиуснууд,
Мөн бидний доорх албин чөтгөрүүд ч,
Салгаж үл хүчрэв, миний сүнсийг
Үзэсгэлэнт Аннабел Лигийнхээс минь.

Үзэсгэлэнт Аннабел Лигийн минь тухай
Амтат зүүдийг авчраагүй цагт саран үл мандана,
Үзэсгэлэнт Аннабел Лигийнхээ
Харцыг би мэдэрнэ, хэдий одод үл түгэх ч гэлээ
Тэгээд л бүх шөнийн туршид, дэргэд нь би хөрвөөнө,
Хонгорхон тэр минь, миний хонгор, миний амьдрал минь
Тэнгис далайн захад, бунхан дотор.
Тэнгис далайн эгшиг дор, түүний булшин дотор.

[орчуулсан : 2012 оны 8-р сарын 16]

Англи эх хувилбар нь :

'Annabel Lee'

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of ANNABEL LEE;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea;
But we loved with a love that was more than love-
I and my Annabel Lee;
With a love that the winged seraphs of heaven
Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud, chilling
My beautiful Annabel Lee;
So that her highborn kinsman came
And bore her away from me,
To shut her up in a sepulchre
In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in heaven,
Went envying her and me-
Yes!- that was the reason (as all men know,
In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud by night,
Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love
Of those who were older than we-
Of many far wiser than we-
And neither the angels in heaven above,
Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee.

For the moon never beams without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise but I feel the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling- my darling- my life and my bride,
In the sepulchre there by the sea,
In her tomb by the sounding sea.

[1849 он]

Бүр жинхэнэ эх хувилбар нь :

Харин аудио хэлбэрээр нь сонсохыг хүсвэл энд дарна уу.

Цааш унших

'Far Over the Misty Mountains Cold' by J.R.R Tolkien

Та бүхэн ч мөн адил өөрсдийнхөө хувилбарыг илгээж болно шүүдээ ;)

Манант хүйтэн уулсын цаагуур
Газрын гяндан, агуйн гүнрүү
Эрднийн шижир мэт алтаа авахаар
Их үдээс өмнө заавал бид хөдлөнөдөө.

Их нугын дорхи хөндий уудам танхимд,
Харанхуйд нойрсогчдын гэр хар нүхний гүнд,
Хангир жингэр хийх алх дөшний чимээнээр,
Эртний одой нар хүчит тарнийг шившжээ.

Эртний хаад хийгээд элфийн ноёдод
Гялалзах алтны нөөц мөн олон баялагийг тэд
Дүрслэн давтаж, хайлуулан сийлж, гэрэл бариад
Эрднийн чулуунуудыг, илдний бариул дээр хатгажээ.

Өөрсдийн зүүсэн мөнгөн чимэг зүүлтний дээр
Оддын хээ хуарыг мөн толгойд өмссөн титмэнд сийлж
Сүлжмэл утсанд луугийн галыг дүрсэлж
Нар сарны гэрлийг гогцоо гарган холбожээ.

Манант хүйтэн уулсын цаагуур
Газрын гяндан, агуйн гүнрүү
Өнөд мартагдсан эрднээ олж авахаар
Их үдээс өмнө заавал бид хөдлөнөдөө.

Өөрсдөддөө зориулж төмөр хундгыг тэд урлажээ
Хэний ч хүүгийн хөглөж чадаагүй Алтаар хийсэн босоо ятганууд
Тэд түүгээр хөгжимдөн тоглож, хоолой нийлүүлэн уянгалж
Хүмүүс болоод элфүүдийн сонсоогүй олон арван дууг дуулжээ.

Тэртээх өндөрт нарс хүржигнэнэ
Харин шөнөдөө салхин хүнгэнэнэ
Галын улаан дөл, газар аван тархаж,
Бамбар мэт модод хурц гэрлээр улалзана.

Нугат хөндийд хонхны дуун цуурайтаж
Зэвхий цонхигор царайлсан хүмүүс тэнгэр өөд харвал.
Луугийн уур хилэн аюулт галнаас ч илүү аймшигтайяа.
Цамхаг болоод байшин саваа тэд орхиод дүрвэж алсад одно.

Сарны доор уулсын оройгоос утаа савсаж,
Чулуун тэрэмний эзэд сүйрлийн нүргээнийг сонсохуй
Сарны дор, хөлийн хурдаар урагшилж
Үхлээ эрсэн тэд, гэр болсон цэлгэр танхимаа орхино.

Манант догшин уулсын цаагуур
Газрын гяндан, харанхуй агуйн гүнрүү
Өөрсдийн эрднийг өөдгүй түүнээс эргүүлж авахаар
Их үдээс өмнө заавал бид хөдлөнөдөө.

[2012 оны 7-р сарын 14-нд орчуулав.]

===============================================

Энэхүү гайхалтай шүлгийн хувьд The Hobbit : An Unexpected Journey романы тэргүүн бүлэгт нь орсон байдаг бөгөөд уншаагүй нэгэнд нь хандаж хэлэхэд уг номыг заавал олж уншаарай гэж хэлэх байна!  Харин одоо кинон дээрх хувилбартай нь танилцана уу :

 

Англи эх хувилбар нь :

Far over the misty mountains cold
To dungeons deep and caverns old
We must away ere break of day,
To seek the pale enchanted gold.

The dwarves of yore made mighty spells,
While hammers fell like ringing bells
In places deep, where dark things sleep,
In hollow halls beneath the fells.

For ancient king and elvish lord
There many a gleaming golden hoard
They shaped and wrought, and light they caught
To hide in gems on hilt of sword.

On silver necklaces they strung
The flowering stars, on crowns they hung
The dragon- fire, in twisted wire
They meshed the light of moon and sun.

Far over the misty mountains cold
To dungeons deep and caverns old
We must away ere break of day,
To claim our long-forgotten gold.

Goblets they carved there for themselves
And harps of gold; where no man delves
There lay they long, and many a song
Was sung unheard by men or elves.

The pines were roaring on the height,
The winds were moaning in the night.
The fire was red, it flaming spread;
The trees like torches blazed with light.

The bells were ringing in the dale
And men looked up with faces pale;
Then dragon's ire more fierce than fire
Laid down their towers and houses frail.

The mountains smoked beneath the moon;
The dwarves, they heard the tramp of doom.
They fled their hall to dying fall
Beneath his his feet, beneath the moon.

Far over the misty mountains grim
To dungeons deep and caverns dim
We must away ere break of day
To win our harps and gold from him!

Цааш унших